Latest Stories :

Total Pageview From Feb. 20,2013

Minahal ni Bestfriend book 1 Chapter 24 finale


by Minahal ni Bestfriend





“Jer, may nakita ka bang gamit sa bag ko? Ah.. kung meron lang naman.”



Naginit ang ulo ni Jenny dahil alam nya na ang notebook ang tinutukoy nito. Kaya sya ang ngreply dito.



“Wala eh. Ano ba yun? May dapat ba kong makita? :)”



“Ah. Wala naman. Cge, Thanks.”



“Something like a notebook? :)”



“Jer, I can explain. Please.”



“Para saan pa? Iwasan mo na ang kaibigan ko!”



“Kung sino man to, paki sabi andito ko sa labas ng bahay nila. Hihintayin ko sya lumabas.”



Nagulat ako ng biglang tumayo si Jenny palabas ng kwarto. Nagulat naman ako ng mabasa ang huling message na nasa cellphone ko. Kaya dali dali rin akong tumayo at sinundan si Jenny.



“Ang kapal din naman ng mukha mong magpakita pa dito! Ang tigas din ng apog mo noh!”, galit na galit na sabi ni Jenny. Pero pinigilan ko ito.



“Jen, let me handle this.”



“Hindi Jer. Tarantado to ee!!! Hoy! Ikaw, rerespetuhin kita bilang coach naming pero itong kagaguhan mo, wag kang umasang may matatanggap kang respeto galing sakin!”



“Jenny. Pwede ba makausap si Jerry.. Please. Kailangan ko magexplain sakanya.”, pagmamakaawa ni Coach.



“Ano ieexplain mo? Yang kasinungalingan at panggagago mo? Tigas ng mukha mo!”, galit na sabi ni Jenny. Sabay labas ko ng pinto namin.



“Jen, hayaan mong isabuhay ko ang lahat ng tinuro mo sakin. Iwanan mo nalang muna kami. Paki tawagan mo na lang sya.”



Tiningnan lang ako ni Jenny kumapit nga lang ako sa mga kamay nya. Hindi ako sure sa ginagawa ko. Pero I deserve an explanation. Kaya pinapasok ko si Coach Gab para na rin di makagawa ng skandalo sa labas ng bahay namin.



Pagpasok nya ay umupo ako sa sofa at sya naman ay umupo sa harap ko. Nakatingin lang ako sa sahig, sya naman ay ramdam ko ang pagtingin nya sakin. Napaka uncomfortable ng pakiramdam ko. Magkahalong galit at inis ang nararamdaman ko. Gusto ko syang biglang suntukin pero I wanna have the right reason para gawin yun kaya nanahimik muna ako.



“Jer, alam ko, so far, sa mga nagmahal sayo.. Ako na ang pinaka worst sa lahat. Dahil nagsinungaling at niloko kita. Sinira ko ang tiwala mo ng sinasadya ko.”



Hindi ako makapagsalita. Napaluha lang ako. Ramdam ko na ang pamamaga ng mata ko. Kanina pa ba naman ako humahagulgol. Pero naglakas loob akong magtanong sakanya.



“Bakit mo nagawa yun? Bakit mo sinabi na sayo galing ang panyo? Alam mo, hindi naman talaga yun ang kinagagalit ko ee. Bakit kailangan mo magsinungaling?”, nakita kong umiiyak na rin si Coach Gab.



“Jer, I’m so sorry. Hindi rin naman ito ang pinlano ko ee.. I wanted to do it my own way din sana. Pero we all know kung sino talaga ang mahal mo. That day nung nagkaaminan dito sa bahay mo nung bday mo. Nakita ko yung notebook na yun sa kwarto mo. Kaya habang nagkakagulo ang lahat ay kinuha ko ito at inuwi ko sa bahay. Paguwi ko sa bahay ay agad kong binasa ito. Alam ko mali, pero mas kilala ka nya kesa sakin. At alam ko sya ang mahal mo kaya sinubukan kong maging si Philip. I tried to be in Philip’s shoes para makita mo ko at mapansin mo ko. Alam ko it was a desperate call, pero napasubo na ko ee. Mahal kita ee. So galing lahat sa nabasa ko ay kinuha ko ang ideya kung paano ka paibigin. At about sa panyo. Nakita ko kung paano mo hawakan yan sa twing malungkot at may problema ka. Para bang dyan ka kumukuha ng lakas. Kaya naman sinabi ko sakin galing yun. Alam ko mali, pero ano pang magagawa ko? Alam ko naman karuwagan ang ginagawa ko.. Pero Jer, Hindi ko inaasahan na patawarin mo ko Jer, o maging magkaibigan pa tayo after this. Malaking foul ang ginawa ko sayo. Hinarangan ko kaligayahan mo. I wanted you so badly kaya I tried to take Philip out of the picture.”



“Kaya ba sinabi mo sa lahat na tayo na?!”, galit at matigas kong sinabi.




“Oo. Sinabi ko kay Philip nung araw na lumabas kayo pagtapos ng training na pag sinuot mo tong singsing na to ay tayo na. Kaya pilit kong pinasuot sayo ang singsing na yan. Kaya din hindi dumating si Philip sa airport ay sinabihan ko sya na wag na pumunta dahil nakakagulo lang sya sa relasyon natin. At na kung ano man ang meron kayo nung bday nya ay dahil naawa ka lang sakanya. Jer, I’m sorry”





“Alam mo. I could have loved you kung nagpakatotoo ka. Pero ngayon, hindi ko alam kung sino ka. Ang tagal nasayo nitong notebook na to. Hindi mo ba nabasa na ang isa sa gusto ko ay may honesty dapat sa ginagawa?”



“I know Jerry. Kaya nga nagpunta ko dito para magpaliwanag at humingi ng tawad. Alam ko di ganun kadali intindihin ang paliwanag ko. Pero ginawa ko yun dahil sa pagmamahal sayo. Pero I think it doesn’t matter to you anymore. Kaya magpapaalam na rin ako sayo.”



“Nagpunta ka dito para magexplain? Ngayon? As in tonight, you were planning on telling me everything?! Kasi ano?! Nalaman ko na ang totoo? You haad all the chance nung magkasama tayo, pero you chose to live with your lies. Kaya don’t tell me na magpapaliwanag ka at humihingi ng tawad. Kung gusto mo talaga magsabi ng totoo, you shouldv’e done it a long time ago.”



“Jerry.. I’m terribly sorry…”, umiiyak nyang sinabi. Alam kong masakit ang mga binitawan kong salita. Pero di ko sinabi yun dahil galit lang ako. Alam kong yun ang dapat kong sinabi talaga.



“Alam mo, don’t feel sorry for me. Kasi I feel more sorry for you. Wala kang tiwala sa sarili mo. Kailangan mo pang gumamit ng ibang tao para mahalin ka.”



“Im so sorry Jerry…..”



Dahan dahan akong lumapit at hinubad ang singsing na binigay nya sakin. Pagkalapit ko ay inabot ko ang singsing sakanya..



“Jerry, please keep it. Kahit man lang dyan ay maalala mo ko.”



“Gab, di na kailangan ang singsing na to para maaalala kita.. Dahil hinding hindi ko makakalimutan ang ginawa mo sakin….”



“Jerry… I’m sorry..”, umiiyak nyang sabi.



“Just go..”



At dun, umiiyak na lumabas ng bahay ko si Gab. I hated to see him go di dahil mahal ko sya. Pero nanghihinayang ako sa pinagsamahan namin. He could’ve been a good friend kung hindi lang sana sya nagpanggap. Pero what he did was too much for me. Kaya kahit gustuhin ko syang patawarin ay di kaya ng utak ko.



Paglabas ni Gab ay pumasok si Jenny na naghihintay sa labas ng pinto ng kwarto ko.



“Hey, are you ok?”, sabay yakap sakin ni Jenny.



“Mas okay na kaso kanina..”



“Jer, napabilib mo ko.”



“I had to do it one way or another. Though this was not what I had in mind.”



“I know it must be hard for you. Pero parating na ang huling laban mo. Alam ko pagod ka na. Pero I’ll be by your side. Pangako.”



“You always were. Kaya salamat.”, sabay hawak ulit sa kamay ni Jenny at nagpunas ng luha.



Umakyat kami ulit sa kwarto ko ni Jenny habang hinihintay si Philip. Pagpasok ay binigyan nya ako agad ng tubig. Pagtapos ay naupo lang kami sa kama at sinalang ni Jenny ang cd na bigay nya sakin. Kaso hindi na namin binuksan ang tv at hinayaan lang magplay ang sounds.



“Alam mo, don’t feel sorry for me. Kasi I feel more sorry for you. Wala kang tiwala sa sarili mo. Kailangan mo pang gumamit ng ibang tao para mahalin ka.—Wow Jerry, those were really powerful lines. Napabilib mo talaga ako dun. Mukhang namana mo na ang talas ng dila ko.”



Napangiti ako sa sinabi ni Jenny. Dahil kahit ako ay di ko inaasahan ang mga ganung salita na lumabas galing sakin. Napaka maintindihin kong tao, pero sa ginawa nya ay kahit anong gusto kong pagintindi ay di talaga macomprehend ng utak ko, or atleast hindi kayang tanggapin ng utak ko ang reasoning ni Gab. Sabi nila, pag inlove ka nga daw, nakakakgawa ka ng mga bagay na talaga namang di mo inaasahan. Pero paano sa side ng hindi nagmamahal? Yung tumatanggap lang ng kabaliwan ng nagmamahal? Ganto pala, pag-ibig nga naman..



Maya maya ay narinig ko na ang pagkatok sa pinto ng bahay. Kaya binaba ni Jenny at maya maya ay pumasok na si Jenny kasunod si Philip. Nakatingin lang sakin si Philip at ako naman ay di makasalita.



“Magsasalita ka ba o uupo ka lang dyan? Kasi kung uupo ka lang uuwi na ko.”, matigas na sabi ni Philip.



“Phil, pwede ba maghintay ka lang dyan?!”, pagtataray ni Jenny.



“No Jen! Jerry, nag usap na tayo kanina. At sabi ko sayo na ayoko na. Ayoko ng masaktan pa Jerry. Hindi ko na kakayanin kung madadagdagan mo pa ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Pinapalaya na kita Jer. Dun ka na kay Coach este Mingming mo! Hinding hindi ko na kayo guguluhin!”, galit at matigas na sabi ni Philip.



“Phil, do you actually believe na kami ni Coach?”



“Jer, wag mo kong gawing tanga!”, galit pa rin na sabi ni Philip.



“Philip! Ikaw ang magisip! Why would I have sex with you that night kung kami?! At bakit kita hahalikan sa harap nya kung kami?! Magisip ka nga! Ayan ka nanaman sa pagiging sarado ng utak mo ee!”, bigla kong nasabi.



“Ako pa makitid ang utak ngayon??!!! Tangina talagang buhay to oo!!”



“Oo! Tanginang buhay talaga to! Dahil all these time, I’ve been trying to tell you na mahal din kita! Na ikaw ang mahal ko! Pero dahil sa takot at insecurities mo! Hindi mo makita yun!! Punyeta!”



“Ops, Ops, Ops, teka lang.”, pagsingit ni Jenny.



“Jer, ako nalang muna kakausap kay Philip. Hintayin mo na lang muna kami sa sofa. Ako na bahala mag explain.”, dagdag pa ni Jenny.



Pumayag naman ako kaya tumayo muna ko at lumabas ng kwarto. Pero bago pa man din ako lumabas ay may sinabi ako kay Philip.



“Bago mo pansinin ang singsing na suot ko. Napansin mo ba kung sayo pa din bang bracelet yang suot mo!!”, umiiyak kong sinabi sabay bato ng panyong binigay nya sakin noon sabay labas at sarado ng pinto sa likod ko.







Si Philip.



Nagulat ako sa sinabi ni Jerry bagong tuluyang lumabas ng kwarto nya. Bigla kong hinubad ang bracelet na suot ko at tiningnan kung ano bang naiba dito. Napansin ko nalang na sa ilalim ng plate ng bracelet ay may naka carve pala na pangalan dito. “Jerry”. Naramdaman ko agad ang mga luha na pumatak galing sa mga mata ko.



“Hala, hindi ko napansin! Masyado kasing parehas ang bracelet namin at isa pa ay hindi ko na to hinubad simula ng isuot sakin to ni Jerry”, ang tanging nasambit ko sa sarili.



“Philip, gusto ko buksan mo ang isip mo at humanda ka sa mga maririnig mo.”



“Ano bang nangyayari Jen?”



“Ok, actually, plano ni Jerry na sabihin ngayon kay coach na hindi na pwede maging sila dahil ikaw ang mahal nya. At plano na nya sabihin sayo na ikaw ang pinipili nya.”



Nagulat ako sa sinabi ni Jenny. “Yun kaya ang dapat sasabihin sakin ni Jerry kaninang lunch sa school?”, tanong ko sa sarili ko.



“Ano…?”, ang tanging natugon ko kay Jenny.



“Oo Philip.. Totoo.. Kinausap ako ni Jer tungkol dito. Pero may nalaman syang bigla.”



“Nalaman? Anong nalaman?”



“Nabuksan ni Jer ang bag ni Coach Gab at nakita ito.”, sabay pakita ni Jenny sakin ng isang notebook.



“Akin to ah! Pano naman to napunta sa bag nung Coach nyo?!”, buong pagtataka ko. Kaya pala kahit anong hanap ko noon pa ay di ko na makita ang notebook na to. Pero pano napunta to kay Coach??



“Unfortunately, nakuha nya to nung araw na nagkaaminan dito sa bahay ni Jerry nung bday nya. Nakita nya ito dito sa kwarto ni Jerry habang nagkakagulo ang lahat.”



Napaisip ako. Oo nga. Natatandaan ko tong dala ko to nung bday ni Jerry. Dahil di pa ko tapos magsulat ng biglang dumating si Jenny at sinundo na kami at nagmamadali sya dahil anong oras na daw kaya nagpasya na lang akong dalhin to. Natatandaan kong tinupi ko ito sa dalawa dahil manipis lang naman ito kaya nilagay ko sa likurang bulsa ng pantalon ko. Siguro din kaya nalaglag ito sa bulsa ko dahil sa pagkakasapak sakin ni Art nung gabing yun. O nung nagkakarambulan sa kwarto ni Jerry.



“Tapos…?”, nanghihinayang at umiiyak kong tanong.



“Ginamit lahat ni Gab ang impormasyon sa notebook mo para paibigin si Jerry. He even said na galing sakanya tong panyo mo….”, sabay abot sakin ni Jenny ng panyong binato ni Jerry kanina.



“Alam mo Philip, yan ang naging sandalan ni Jerry sa twing umiiyak sya. Nung una, di ko maintindihan kung bakit ba yan ang lage nyang dalang panyo. Pero ngayon, naiintindihan ko na. Philip, mahal ka ni Jerry.. All this time, minamahal ka nya. Kaya nga hindi nya masagot sagot si Art at Coach noon pa man. Dahil alam nya sa sarili nya na ikaw ang mahal nya. Pero sa di inaasahang pagkakataon, nagkagulo ang lahat. At humantong na sa ganto. Pero gusto nya na makipag ayos at sabihin sayo ang lahat kaya pinapunta ka nya ngayon dito para muling tangakin na sabihin sayo..”



“Pero Jen, ang singsing?”



“No Phil. Sabi ni Gab ay binigay nya lang yun bilang pasasalamat kay Jerry. Ginamit lang nya yun para iwasan mo si Jerry. Para palabasin na pag nakita mong suot na ito ni Jerry ay isipin mo na tinanggap na ni Jerry ang pagmamahal nito. Ginamit nya yun para sirain kayo. Inamin din nya na sinadya nya ang lahat at ginawa nya ang lahat. Phil, hinintay ka ni Jerry kahit pa sa airport…”



“Ano?! Tarantado yun ah! Makita ko lang yun!!”, galit kong sabi.



“Wala na ring saysay Phil. Galing dito si coach kanina at pinamukha ni Jerry ang kagaguhan nya. Na bistado na sya. Pero before all that, plano nya na talaga bastedin si coach dahil ikaw ang tunay nyang minamahal..”



“Jen.. hindi ko alam.. Akala ko kasi…”



“Ako din, we all thought wrong.. Kanina ko lang din nalaman ang lahat. Lahat lang, pinlano ni Gab para hindi kayo tuluyang magkatuluyan. Pero ngayon Phil, wala ng hadlang pa. Pero sa nasabi mo kanina kay Jerry, mas masakit ito para sakanya ngayon. Kanina pa sya iyak ng iyak. Simula pa lang pagtapos ng training ay balisa na sya. Kaya pagkauwing pagkauwi palang nya dito ay nagiiyak na sya. Hanggang sa makarating ako dito ay umiiyak pa din sya.”



Naawa ako sa kinahantungan ni Jerry. At ngayon, naiintindihan ko na ang lahat. Na lahat ay isang malaking maling akala lamang. Pero napatunayan ko na ngayon na ako din ang minamahal ni Jerry.



“Jenny.. Anong gagawin ko..?”



“Kausapin mo sya. Masyado ng maarte ang love story nyo. Tigilan nyo na pwede? Marami na masyadong nangyari. Tama na Phil.”



“Tama. Kailangan na naming magusap.”



Tumungo sa pangsang ayon si Jenny. Tumayo ito at sinabihan ako na maghintay at tatawagin lang daw nya si Jerry sa baba at paakyatin ito para makapagusap na kaming dalawa ng masinsinan.



Kinakabahan ako habang naglalakad si Jenny palabas ng kwarto. Hindi ko alam kung pano sisimulan ang paguusap na mangyayari samin ni Jerry. Pero mas buo na ang loob ko dahil alam kong ako din ang tinitibok ng puso ni Jerry. Pero bigla akong nagulat ng biglang marinig kong nagsisigaw si Jenny at tinatawag ako.



“PHILIP!! PHILIP!!”



Dali dali akong tumakbo palabas ng kwarto at bumaba. Nakita ko si Jenny na sobrang taranta.



“Oh! Bakit Jenny?!!”, taranta kong tanong.



“Si Jerry!! Nawawala!! Nawawala si Jerry!!



“HUH???!!!”



Agad akong tumakbo palabas at hinanap hanap si Jerry sa daan. Nangangarap n asana di pa nakakalayo si Jerry. Asan ba sya? San ba sya nagpunta? Pero hindi ko sya nakita sa paligid kaya bumalik ulit ako sa bahay nila.



“Ano nakita mo ba?!”, pagaalalang tanong ni Jenny.



“Hindi ee! Sinubukan mo na ba tawagan?!”



“Oo! Pero ring lang ng ring ang cellphone nya ee! Pero tinawagan ko na si Erwin, si Ben at si Art.”



Hindi ako mapakali kaya tinawagan ko na rin ang kambal kong si James.



Maya maya lang ay dumating na sila. Since magkakalapit lang kami ng bahay ay madali silang nakarating. Dahil isang tricycle lan naman talaga ang layo ng mga bahay namin sa isat isa. Magkasabay pumunta si Ben at Erwin dahil sila ang magkalapit ng bahay. Si Art naman ay kasama lang si Kuya George dahil si Albert ay nasa States na uli. Maya maya ay dumating na rin ang kambal ko. Time check. 1:27 am.



Sabay sabay kaming lumabas na mga lalake at hinanap si Jerry sa buong paligid. Pinaiwan namin si Jenny sa bahay dahil delikado na rin kung lalabas pa sya dahil gabi na lalo na babae pa sya at baka umuwi rin bigla si Jerry at walang maabutan sa bahay. Sa text na lang kami magbabalitaan.



Agad akong nagtatakbo palabas at hinanap hanap si Jerry sa paligid. Nagaalala ako lalo sakanya dahil alam kong wala na tong lakas pa. Kanina pa to nagiiyak at galing pa to sa school at sa training. At worst, galing pa sya sa sakit.



Dalawang oras na ang lumipas at napuntahan ko na ang lahat ng mga pinupuntahan ni Jerry. Imposible naman sa mga kaklase naming sya pupunta dahil hindi naman mahilig mangapit bahay si Jerry lalo na dis oras na ng gabi. Tinawagan din ni Jenny lahat ng kasama nila sa Pep pero wala din daw si Jerry sakanila. Maging ang iba ay bigo sa paghahanap nila kaila Jerry. Kaya napagdesisyunan na bumalik muna sa bahay nila Jerry.

“Tumawag na tayo ng pulis.”, agad na sinabi ni Jenny.



“Wala rin magagawa yun. Hindi pa naman sya nawawala ng 24 hours kaya wala din sila matutulong.”, tugon naman ni Ben.



“Pwes! Anong gagawin natin dito?! Tutunganga na lang?! Paano kung may nangyari ng masama kay Jerry?!!!”, pagtataas kong sagot.



“Walang masamang mangyayari kay Jerry. Matalino si Jerry. Alam natin lahat yun.”, kalmado namang tugon ni Art.



Nagisip isip kaming lahat kung san nga ba pwedeng magsuot si Jerry. Wala akong maisip kung saan ba pwede pumunta si Jerry. Wala naman kasi din itong tambayan kundi ang coffee shop na pinupuntahan naming malapit sa school. Pero imposible dahil sarado na yung coffee shop ng gantong oras.



“Saan ba pwede pumunta si Jerry? Wla ba kayong alam na iba pa nyang tambayan?”, tanong ni Kuya George.



“Wala na ee.”, sagot ni Jenny.



“Ah, wala bang lugar na spesyal sa kanya? O kaya wala ba syang takbuhan na lugar?”



“Wala din. Usually sa bahay lang sya.”, sagot naman ni Ben.



Hindi ko maiwasang hindi sisihin ang sarili sa mga nangyayari. Kung nakinig sana ako sa paliwanag ni Jerry ay di sana mawawala ito. Wla tuloy akong maisip na pwedeng puntahan ni Jerry. Wala naman syang spesyal na lugar na pinupuntahan nya? Spesyal na lugar? Napaisip ako ng malalim.



“Hintayin nyo ko dito. May pupuntahan lang ako. Susubukan ko dun.”, sabay tayo at banggit sa lahat.



“Text text nlng tayo.”, dagdag ko pa sabay labas ng bahay nila Jerry.



Agad kong tinakbo hanggang sa kanto nila Jerry at humanap ng masasakyang Jeep. Pero dahil dis oras na rin ay wala na masyadong jeep na dumadaan. Kinakabahan akong naghintay ng jeep at nagdadasal n asana makita ko si Jerry sa lugar na pinaghihinalaan ko kung nasan sya.



Maya maya ay may dumating ng Jeep at agad akong sumakay. Kaba kaba at umiiyak akong nagdadasal para sa huling baraha ko. Malakas ang kutob ko na dun ko matatagpuan si Jerry.



Pagbaba ko ng unang jeep ay kailangan ko pang sumakay ng isa pa. Buti na lang na ay sa gantong oras ay may mga iilan ng jeep na bumabyahe dito dahil na rin sa mga trabahador na pumapasok ng maaga. Agad akong pumara ng isa at sumakay. Mapalad naman akong harurot si manong magdrive. Wala pa din kasing gaanong tao ng mga ganung oras kaya mas mabilis ang naging byahe ko. Hanggang sa pumara ako at bumaba na ng Jeep.



Kabado akong naglakad papunta sa lugar na pinaghihinalaan ko kung nasaan si Jerry. Dinadaga ang dibdib ko.Dali dali kong nilakad ang daan na walang ibang laman ang isip kundi si Jerry.



Hanggang sa narating ko ang lugar na yun.



Nakatayo lamang ako sa labas at di muna pumasok. Nagmasid mula sa labas at nakitang halos walang katao tao sa paligid. Hanggang sa naglakas loob akong lakarin pa papasok sa loob. Time check. 4:17 am.



“Good Morning Sir! Welcome to Mcdonalds!”, bati sakin ng guard.



Dahan dahan akong pumasok at tumingin tingin sa paligid pero hindi ko nakita ko si Jerry sa ground floor. Hanggang sa narating ko na ang stairs paakyat ng 2nd floor. Kinakabahan ako dahil ito na ang huling hibla ng pag asa ko na makita si Jerry. Kabang kaba at dahan dahan akong umakyat papunta sa 2nd floor ng Mcdo. At pagakyat na pag akyat ko… BINGO!









Si Jerry..



Hindi ko alam kung anong ginagawa ko dito. Sa dami dami pa ng lugar. Bat ba dito ako nagpunta. Siguro kasi dito nagsimula ang lahat. Dito nagsimula ang pagkakaibigan naming ni Philip. Masyadong maraming alaala ang lugar na to sakin. Hinding hindi ko makakalimutan ang unang araw na niyaya nya ko dito para kumain. Nakakatawa dahil kumakain na kami ng di man lang naming alam ang pangalan ng bawat isa. At mas nakakatawa pa dahil dito ko din nalaman na kambal pala sila ni James.



Nagumpisa nanaman mangilid ang mga luha ko. Sa twing naaalala kita Philip, may kurot sa puso ko. Sana pwede ko ibalik ang lahat. Yung mga panahong di pa tayo nagkakasakita. Kung maibabalik ko lan lahat lahat, sasabihin ko na sayo ng walang takot na mahal kita. Na mahal na mahal din kita..



At ngayon, nakaupo nanaman ako sa eksaktong upuan na pinagupuan naming noon. Kaso magisa na lang ako. All I can do now is imaginin na andito ka sa harap ko. At hanggang sa imahinasyon ko na lang kaya sabihin sayo lahat ng gusto ko sabihin.



Masakit sa loob na isipin na ito ang kinahantungan ng buhay natin. Kahit pa ngayon na alam ko na ang lahat lahat at ang buong katotohanan, imbis na makapag usap na tayo ng maayos ay away pa rin ang kinahantungan nating dalawa. Mukhang masaydong maraming panahon na ang nasayang at tila kinuha na ang pagibig na nararamdaman mo para sakin. I cant blame you. Kasalanan ko rin to.



Napapikit ako sa sobrang sakit na nararamdaman. If only I could see you now. Sasabihin ko na sayo ng walang atubili ang nararamdaman ko. All I need is that chance. Pinikit ko ang mga mata ko at bumilangg ng sampu. Pagdilat ko ay sana makita kita. Kaso paano? Ni hindi mo nga alam kung nasaan ako.



“1..2..3..4..5..6.7..8……9……….10”



Dahan dahan kong minulat ang mga mata ko. At bago ko pa tuluyang imulat ito ay hiniling ko na sana ay ikaw ang makita ko. Hanggang sa tuluyan ko ng naimulat ang mata ko. Naiyak ako. Sapagkat wala akong Philip na nakita. Walang Philip na dumating. I thought dadating ka, pero I guess sa movies lang ang mga ganung tagpo. Akala ko pwede din mangyari sakin yun. Akala ko pwede….



Umiiyak ako habang nakahiga ang ulo ko sa lamesa. Amoy na amoy ko ang aroma ng pancake na kinakain ng iilang tao na nakaupo sa di kalayuan. I miss how Philip and I used to have breakfast. Kahit yung mga simpleng bagay na yun. Lahat mahalaga na sa buhay ko. Kung nalaman ko lang sana lahat ng mas maaga. Kung mas naging matapang lang sana ako..



Umiiyak ako kasabay ng pagalaala sa mga magagandang tagpo sa buhay namin kasabay ang nilalaman ng notebook nya. Hindi ko akalain nay un pala ang mga bagay na nais nya pang sabihin sakin noon pa.Hindi ko rin akalain na all these time na akala ko ay wala na syang paki sakin, ay binabantayan nya pala ko mula sa malayo. Kahit sa simpleng pagtanaw nya sakin twing training ko, o ang pagkumbinse nya pa kay James para gawin ang project ko. Akala ko dati, selfish sya.. Pero hindi pala, hindi lang talaga siguro sya showy. Or atleast yun ang paraan nya para ipakitang mahal nya pa rin ako. Napakasakit sa damdamin. Lahat lahat ng ito ay sinayang at pinalagpas ko. Wala na kong paki sa sasabihin ng iba. Pinagtitinginan ako dahil umiiyak ako. Pero wala na kong paki.. Ngayon pa.. Ngayon pang wala na ang lahat.. :(



Nasa gitna ako ng pagiyak at hiniga ko nanaman ang ulo ko sa lamesa. Nasa alaala ko pa rin si Philip, at kahit anong pilit ko na kalimutan, e hindi ko magawa. I still wish na nandito sya. Pero hanggang pangarap na nga lan ata lahat ng ito. I looked up and dreamt he was there sa harap ko. Kahit man lan sa pamamagitan ng alaala ko ay makita ko sya na nakaupo sa harap ko at nakangiti habang kumakain ng aming paboritong fries at nuggets. Habang nagkwekwento sya sa mga nangyari sakanya buong araw. At pagtatawanan lahat ng mga bagay na nangyari.



Pinagpatuloy ko lang ang panloloko ko sa sarili ko habang nakatingin sa espasyo sa harap ko. Imagining it was Philip habang ang mga luha sa mata ko ay walang tigil sa pag agos. Ramdam na ramdam ko ang sakit.



Napatingin ako sa bintana palabas. It was still the exact view na nakikita namin. Madilim pa rin dahil sa masyado pang umaga. Namis ko nanaman tuloy ang mga times na pagtapos naming kumain ay nakatingin lang kami sa labas at ako naman ang kakamustahin nya. More tears fell in my eyes.



Biglang nabaling ang tingin ko sa daanan. It’s almost time para umalis kami. Tatayo kami at sabay na maglalakad palabas ng Mcdo at sabay na uuwi.



Nanlalabo na ang mata ko kakaiyak at sa pagod ng may nakita ako. Papalapit sya ng palapit sa direksyon ko. Isang binata na dire direcho ang paglakad. Napatingin ako sa mukha na hoping it was Philip. Pero bigo ako. Hindi sya. Hanggang sa di ko na kinaya at tuluyan ko ng hiniga ang ulo ko muli sa lamesa. I was crying my heart out. Hindi ko na mapigilan ang di pagluha.



Hanggang sa…..



“Didn’t I tell you not to cry for it hurts me even more?”



Napatigil ako sa pagiyak. Kinakabahan kong inangat ang ulo ko to see who it was. Kilala ko ang nagsabi nun. Halos himatayin ako ng makita ko si Philip na nakatayo sa harap ko.



“Philip..?”, luhaluha kong sinabi.



“May nakapagsabi sakin, spesyal daw tong panyong to sayo. Araw araw mo nga daw tong ginagamit”, sabay abot sakin ni Philip ng panyo.



Hindi ako nakapagpigil at napayakap ako sakanya. Wala na kong paki sa sasabihin o magiging reaksyon ng mga tao sa paligid ko. All I care about now is mayakap sya at maparamdam ko sakanyang mahal ko sya.



“Jerry ko, andito na ko..”



Napaupo ako sandali. Kinuha ko ang panyo at pinunasan ang mga luha ko.



“Paano mo nalaman na nandito ako?”



“Hindi ko din alam. Kinutuban lang ako. Basta bigla kong naisip tong lugar na to. Naalala ko kasi ito din yung lugar na niyaya mo kong kumain noong pinuntahan mo ko nun sa training. Naisip kong mahalaga sayo tong lugar na to. I figured out na isa tong mga lugar na to sa nagpapasaya sayo.”



“Natatandaan mo ba nung nagusap tayo about sa mga bagay na nagpapasaya sakin? Diba ang huli kong sinabi sayo ay sikreto? Ang totoo. Ito ang secret na yun. Dito kita nakilala. Dito tayo naging magkaibigan. At dito nabuo ang pagmamahal na matagal kong tinago sayo. Kaya mahalaga sakin tong lugar na to dahil dito mo ko lageng napapasaya.”



Nakita kong napaluha si Philip. Hinawakan nya ang mga kamay ko.



“Jerry.. Ngayon sasabihin ko sayo lahat lahat ng nararamdaman ko. Ayoko ng manghinayang pa sa oras na dadaan pa. Jerry, mahal kita. Mahal na mahal kita. I know it doesn’t make much of a difference, but gusto ko parin sabihin yun sayo.”



“No, it does. Kasi ang totoo.. Philip.. Mahal na mahal din kita..”



“You do…?”



“Oo, Philip. Totoo. Now I just want you to promise me one thing.”



“Kahit ano Jerry. Kahit pa sabihin mo na wag na kita saktan pa muli, gagawin ko. Kahit ano.”



“No Philip, hindi natin maiiwasan na hindi magkasakitan. Parte na talaga yun ng buhay natin. Nasa sa atin na lang yun kung paano natin aayusin ang BUHAY.



WAKAS



http://www.facebook.com/notes/minahal-ni-bestfriend/minahal-ni-bestfriend-book-1-chapter-23-24-finale/493111817368106

Personal Property of: Philip Sanchez



Minahal ni Bestfriend book 1 Chapter 23

by Minahal ni Bestfriend

            “Huh?! Kay Philip?”, laking gulat ko sa aking nakita. At doon binrowse ko ang notebook at nakumpirma kong kay Philip nga ito. Hindi ko man binasa ang mga laman nito ay halata naman sa handwriting na kay Philip nga ito.

            “Kay Philip to ah.. Pero bat andito sa bag to ni Ming?”, takang taka kong tanong sa sarili ko. Agad agad kong nilagay ang pasalubong sa loob ng bag ni Ming at agad na sinarado ito. Biglaan din akong bumalik sa mga gamit ko at agad na isinilid sa bag ko ang cattleya notebook na nakita ko.

            Natapos ang water break at nagsimula ang meeting namin sa Pep. Pero halos wala akong maintindihan sa mga sinasabi dahil iniisip ko pa rin ang tungkol sa notebook na nakita ko. “Bakit may notebook si Philip sa bag ni Ming?”, paulit ulit na umiikot sa utak ko. Kahit anong gawin kong isip ay walang sense at koneksyon ang pumapasok sa isip ko.

            Pagtapos ng meeting ay isa isa kong binigay ang mga pasalubong sa mga kasamahan ko. Nakita kong nakasimangot si Ming dahil wala akong inabot para sakanya. Gusto ko matawa pero naaalala ko parin ang tungkol sa notebook. Nakita kong bigla nitong binuksan ang bag nya at tila nagulat ng makita ang pasalubong ko para sakanya. Bigla ito lumapit sakin.

            “Thanks. Kala ko nakalimutan mo ko ee.”, ngiti ngiti nitong bati sakin.

            “Hindi ah.”, medyo malamig kong sabi. Nagtataka pa rin kasi kung bat may pag aari sya sa bag ni Philip. Bigla kong naalala ko ang notebook na yun. Pero not exactly kung saan ko ba nakita yun.

            “Salamat talaga. Napakasaya ko.”, ngiti ngiti pa rin sabi ni Coach.

            Pinagmasdan ko lang si Ming na bumalik sa bag nya at nilagay uli ang box sa loob ng bag nya. Pero ng isasarado nya na ito ay tila ay may hinahanap sya sa loob ng bag nya. Isa isa nya pang nilabas ang laman ng bag nya at nagtingin tingin sa paligid. Nakita kong paharap sya sa direksyon ko kaya bigla kong bumali ng tingin. Kunwari ay may tinetext ako sa cellphone ko kahit wala naman talaga. Nakumpirma ko na ang notebook nga ang hinahanap nya. Masama ang kutob ko sa notebook na yun. Bat parang may tinatago sya? Ano nga ba ang nakasulat sa notebook na yun?

            Tulad ng pinlano ko ay balak ko sabihin kay Ming lahat lahat ngayon. Ito din kasi ang ipinangako ko kay Jenny. Balak ko sabihin ang tungkol kay Philip. Kaya nilapitan ko si Ming..

            “Ming.. pwede ka bang mayaya magdinner?”

            “Hah.. Ah ee.. Hindi ako pweedde ngayong gabi ee.. Pi-pinapauwi ako aagad ni mama.”, kabado nyang sabi.

            “Hah? Sandali lan to. Promise.”, pagpupumilit ko. Hindi na pwedeng patagalin pa to.

            “Pasensya na talaga Jerry. Sige una na ko.”, sabay dali dali syang lumabas at biglang nawala.

            “Ano nangyari dun?”, tanong ni Jenny.

            “I don’t know YET. Pero malalaman ko din..”, tanging tugon ko.

            “Yet? Anong meron?”,pagtatakang tanong ni Jenny.

            “Jenny, can we have dinner tonight?”, desperado kong tanong kay Jenny.

            “Jer, we had a deal. Unless, you sort things out, hindi ako maki..”

            “Jen, I want to talk about something important.”, matigas na sabi ko kay Jenny.

            “Ok.. Wow, this a first. You say what’s on ur mind na ha. Cge, pagbibigyan kita. Pero this better be important.”, medyo pagtataray na sabi ni Jenny.

            Pagkalabas naming ng school grounds ay nagpunta kami sa Pizza hut. Pagkatapos naming umorder ay nagsalita si Jenny.

            “Hmmm.. Pizza.. Mukhang important nga sasabihin mo.”

            “Jenny, I have dirt.”

            “Spill.”

            “Jenny, kasi kanina. I snuck in sa bag ni Ming. I mean ni Coach para ilagay yung pasalubong ko sakanya. Balak ko sana ibigay ang pasalubong ko sakanya at dinner pero I figured out na ang awkward dahil after nun ay bigla ko syang babastedin. Kaya nilagay ko na lang sa bag nya.”

            “Oh, tapos?”

            “May nakita ko sa loob ng bag ni Coach Gab.”, sabay kalikot sa bag ko.


            “Ano ba yun? Kala ko naman kung anong sasabih……… O.M.G!!!!”, gulat na gulat sya ng bigla kong pinakita ang cattleya notebook na nakuha ko sa bag ni Ming. Ang notebook na may pangalan ni Philip.Napahawak pa sya sa bibig nya sa sobrang pagkagulat.

            “Oh! Bakit?!”, pagkagulat at taranta ko sa reaksyon nya.

            “Wala. This is interesting.”, pilya nyang ngiti na tinugon ang tanong ko.

            “Jenny, kay Philip to.”

            “I know.”

            “Alam mo?”

            “Well, hindi ko alam kung anong ginagawa nyang notebook na yan sa bag ni Coach. Pero kahit san ko tingnan ang notebook na yan. Alam na alam kong kay Philip yan.”

            “Huh?! Hindi kita maintindihan.”, takang taka kong tugon sa sinabi ni Jenny.

            “Basta. Mamaya mo na basahin yan sa bahay mo. Buti na lang at dito tayo kumain. Natetense din ako. Basta, for now. Kumain ka ng marami. As in marami. Kakailanganin mo ang lakas mo mamaya.”

            “Jenny, what the hell are you talking about?!”, naiinis na ko. Ano ba kasi yun.

            “You trust me, right? Basta kumain ka ng madami ngayon. Paguwi mo, doon mo basahin sa kwarto mo. Ako, uuwi lang ako at magpapalit ng damit then pupunta ko sa inyo.”

            “Jen, kinakabahan ako. Ano ba kasi nakasulat dito?”

            “You trust me diba?”

            “Pero Jen!”

            “May tiwala ka ba o ano?!”, paglalaking matang sabi ni Jenny sakin.

            “Meron..”, simpleng tugon ko.

            “Good. Basta kumain muna tayo, ok?”

            At dumating na nga ang order namin at dali daling binigyan ako ni Jenny ng Pizza sa plate ko. Pati sya ay kumain na din. Pero halatang halatang tense din sya.

            “Baka gusto mo maghinay hinay sa pagkain? Kung gusto mo pa, oorder pa tayo, wag ka magalala.”

            “Nako Jer, tingnan natin kung masabi mo pa yan mamaya! Kung alam mo lan! Hehehe.”

            “Ano ba kasi yun? Naiinis na ko ah.”

            “Actually ako din. Di na ko makatiis. Pero di pa panahon ee.”

            “Panahon na?”

            “Basta…. Pero may gusto ako malaman Jer. At gusto ko yung totoo.”

            “Ano yun?”

            “Sino ba talaga mahal mo? Si Coach o si Philip?”

            “Tanga ka ba? Babastedin ko ba si Coach ngayon kung sya ang mahal ko?”

            “O.M.G!!! Teka, teka? Huh?! Babastedin?”, takang takang tanong ni Jenny.

            “Oo! Plano ko ng sabihin na si Philip ang mahal ko kaya di pwede maging kami.”

            “O.M.SHIT!! You mean to say hindi kayo?!”

            “Hindi! Ano bang pinagsasabi mo! At san mo naman nakuha yan!”

            “O.M.F.SHIT!!!!!”

            “Ano bang nangyayari sayo! Jenny, kung maging kami man, sasabihin ko sayo yun noh! Kelan ka pa naging tanga.”

            “Oy, sobra ka na sa tanga dyan ha. Pero teka, akala ko, namin, kayo na?”

            “HUH?!! Ano bang pinagsasabi mo dyan?!”, gulong gulo kong tugon.

            Sabay kinuha nya ang kamay ko at pinoint out ang sing sing na suot ko.

            “Eh ano to?!”, pagtataas ng kilay ni Jenny.

            “Edi singsing!! Ano ba?!”

            “Ediba galing kay Coach yan?!”

            “Oo!!”

            “E bat ka ba bibigyan ng singsing ng isang tao? At whitegold pa oh!”

            “Jen, ok, at first sabi nya binigay daw nya to kasi dahil sa alam ko daw ang nararamdaman nya. Pero nung sinabi ko ng ayaw ko ng ganun, e nagbibiro lang daw sya. Thank you lang daw nya sakin to.”

            “What? Teka, teka.. You mean, tinanggap mo yan dahil thank you nya yan sayo at hindi dahil tinatanggap mo na kayo na?!”

            “Teka, teka.. Sino ba ang nagsabi na kami na?!”

            “Damn! This is so fucked up!”

            “Bakit ba Jenny?!”

            “Nako Jer, I’m sorry. Akala ko kasi kayo na kaya nagalit ako nung niyaya mo si Philip dun sa bday nya. Akala ko kasi tinwo two time mo si Philip. And kahit ano pang kagaguhan ang ginawa sayo ni Phil noon, I thought na di pa rin deserve ni Phil na ganunin.”, nahihiyang sabi ni Jenny.

            “Teka, two time? E single ako. And for the record, kahit pa isang gabi yun, sya ang first ko na matatawag.”

            “Whoa! First na ano? Hhmmmm.”, pilyang tanong ni Jenny.

            “Outtayerbiz!”

            “Hahaha! Anyways, dang! Kumain pa tayo! Natetense na talaga ako.”

            “Jen.. Kinakabahan ako. Ano bang pinagsasabi mo? Ano bang nangyayari?”

            “If you really trust me as you say you do. Kumain ka. Basta pupuntahan kita later. Sa bahay mo na basahin yang notebook na yan.”

            “Ok.”, simpleng tugon ko kahit pa ang totoo ay din a ko maganda mali sa kakaisip sa mga nangyayari. May kutob ako pero ayoko muna magconclude ng kung ano ano hanggat di ko mismo naririnig galing sakanila.

            At natapos na nga kami kumain. After naming kumain ay pumara na ko ng taxi. At sumakay na kami ni Jenny. Dumaan muna kami sa bahay nya. Pero bago pa ito tuluyan bumaba ay niyakap ako nito at binitawan ang mga salitang. “Whatever happens, hintayin mo lang ako sa inyo.”

            “Jen… bilisan mo ha.. Kinakabahan talaga ako..”

            “Ako din……..”

            Bumaba na si Jenny at nagpahatid na ko sa bahay ko naman. Habang palapit ako ng palapit sa bahay ay di ko naman maalis sa isip ko ang mga sinabi ni Jenny. Bat ba nya iniisip na kami na ni Ming? Yun kaya ang rason bat ako iniiwasan ni Philip?  Bakit may notebook si Philip sa bag ni Coach? At ano bang nakasulat sa lintik na notebook na to?!

            Pagdating sa bahay ay agad agad akong bumaba ng taxi. Agad kong binayaran ang taxi at dali dali akong pumasok ng kwarto.. Binaba ko ang gamit ko. Kinuha ko ang cellphone ko at nakita ang maraming text at miscalls galing kay Ming. Pero di ko na nireplyan. Mas curious ako sa nilalaman ng notebook. Agad akong nagbihis at kinuha ang notebook at umupo sa kama ko.

            At binuksan ko na ang notebook.

            A Personal Property of: Philip Sanchez – yan pa lang ang nababasa ko ay din ako mapakali. Halos manginig ang kamay ko nang nilipat ko dsd unang pahina para basahin ang iba pang nakasulat. Pero ng binasa ko pa lang ang unang bahagi ng nilalaman nito ay napaiyak na ko….

            “Lumalim ang pagkakaibigan namin nitong Jerry na to.. Nakakatuwa sya. Simula ng tulungan nya kaming magkaayos ng ex ko, mas napapalapit at napapalagay ang loob ko sakanya. Mas lumalalim ang pagtingin at nararamdaman ko para saknya. Hindi ko alam, pero mas gusto ko pa syang mapalapit sakin.Weird nga ee..

            Alam kong may spesyal akong pagtingin kay Jerry. Lalo na nung binigyan nya ako ng regalo nung aking kaarawan. Alam ko, dun nagsimula ang ibang pagtingin ko sakanya. Nung una ay akala ko ay magaan lang tlga ang loob ko sakanya. Pero ng isinuot nya sa akin ang regalo nyang bracelet sa aking kamay ay di ko maiwasan na di kumalabog kalabog ang puso ko. Napakabilis ng tibok nito. Meron sa loob ko na nakakaramdam ng iba para sa kaibigan. Hindi ko alam kung ano ito pero for sure, masarap sa pakiramdam. Masaya ako sa regalong bracelet na bigay nya, pero hindi ko ba alam, parang may kulang pa rin.. Hindi naman sa nagrereklamo ako.. Pero meron talaga sa loob ko na wanting for more.. Hanggang sa di ko sinasadyang nabitawan ang mga salitang “Hindi naman talaga ito ang gusto ko..” Lintik! Sana di nya ako narinig. “ ---- Bigla kong naalala ang mga tagpong to. Dahil ito rin ang gabing di ko makakalimutan. Sariwa pa sa isip ko nung sinuot ko sa kanyang  mga kamay ang bracelet na binigay ko. Hinding hindi ko makakalimutan kung paano nya ko tiningnan ng gabing yun. Namula ako noon. Halo halong emosyon ang naramdaman ko sa mga titig nay un. Alam ko sa sarili ko, yun din yung araw na tumibok ang puso ko para sakanya.

            At tinuloy ko ang pagbabasa. Pero habang tuloy ako sa pagbabasa ay tuloy tuloy din ang agos ng mga luha ko.

            “Natapos na ang aking birthday party at nagsiuwian na ang lahat. Pati si Jerry ay nagpaalam na ngunit pinigilan ko ito. Ayaw ko muna syang umuwi dahil gusto ko pa sya mas makasama. Kaya pinilit ko sya na sa bahay na matulog. Buti na lang ay pumayag ito.

            Naisipan ko maglasing lasingan para pagtripan si Jerry. Pinagtripan kasi ako ng tropa at ng mga kapatid ko dahil bday ko ngayon. Pinainom nila ko ng pinainom. Pero  sa totoo lang, lasing na talaga ako, pero kaya ko pa naman tumayo. Gusto ko gumanti kay Jerry kaya naglasinglasingan ako. Pero nagulat ako ng bigla akong tinayo ni Jerry, alam kong mabigat ako, pero pinagtyagaan nya akong buhatin para iakyat sa kwarto ko. Kung kanina ay nagkukunwari ako, ngayon ay totoong nanglalambot ang mga tuhod ko sa pagkakadikit ng aming mga katawan ni Jerry. Alam ko sa loob ko na mas lalo atang nahuhulog ang loob ko sakanya. Ayaw kong bigyan ng kahulugan ang lahat.. Pero hindi ko mapigil ang aking sarili…

Kanina, pagdating sa kwarto ay lumabas sya at ng makabalik ay may dala syang pampunas. Dahan dahan nyang tinanggal ang suot kong tshirt at pinunasan ako. Napaka sarap sa pakiramdam. Hindi ang pagpunas nya sa katawan ko ang nabibigay ginhawa sakin, ngunit ang thought na pinupunasan nya ko. Nakakakilig! Hanggang ngayon na isinusulat ko ito ay may ngiti pa rin sa aking mga labi..

            Dala ng espiritu ng alak at ng nararamdaman ko para sa kaibigan ay hindi na ko nakapagpigil. Hinaltak ko sya malapit sa katawan ko. Alam kong nagulat sya at umakmang tatayo, pero naging agresibo ako at hinalikan ko sya. Lintik! Ang sarap ng mga labi nya!!! Wala na kong pakialam sa mga nangyayari.

            Nagpumiglas si Jerry, pero di ako nagpatalo, hinalikan ko sya ng mas mapusok, at hinigpitan ang yakap sakanya. May pwersa na ang paghalik ko sakanya. Pero mararamdaman din ang emosyon. Maya maya ay naramdaman ko  na hindi na sya lumalaban at pumipiglas. Nararamdaman ko na rin ang paghalik nya sakin. Ito na ata ang pinakamasarap at pinakamasayang gabi ng buhay ko. At Last, nahalikan ko sya at hinalikan nya ko. Naging mabilis lang yun, pero pagtapos ay sinabi ko ang katagang. “Ito naman tlga ang gusto ko..”  Ito rin ang masasabi kong unang halik ko sa kapwa lalake. Alam kong hindi normal.. Pero may nagsasabi sa sarili ko na tama ito.. Ngayon, sigurado ko na.. Mhal kita Jerry…” ---- Mas lalo akong naiyak sa nabasa. Hindi ko alam bat ba nakasulat ba tong lahat ng to sa notebook na to. Yun pala ang ibig sabihin nya noon sa mga katagang, “Hindi naman talaga ito ang gusto ko – Ito naman tlga ang gusto ko..” Ngayon, alam kong noon pa pala talaga nya ko minamahal. Hindi ko alam na nung panahon na noong mga panahong nararamdaman kong spesyal na sya sakin ay mahal na pala na niya ko. Bakit ba hindi ko pa to nakita? Sa bawat pag agos ng luha ko ay nararamdaman ko ang sakit at saya ng nakalipas. Napakarami naming sinayang na pagkakataon.. Bakit ba kailangang humantong sa ganto…….?

            Habang magkatabi kami ni Jerry at naguusap ay binanggit sakin ni Jerry ang mga bagay na nagpapasaya sakanya. Tulad ng 1. Menudo. --seryoso? Menudo talaga? 2.taong kaya syang patawanin kahit sobrang lungkot pa nya. --Paano naman kaya yun? Note: Yung tipong tutumbling o kaya kakanta daw kahit wala sa tono. Hahaha! Kahit siguro akong badtrip, matatawa sa ganun. 3. Mga simpleng bagay. Wag daw o.a? Hmmm..  Walang pagpapanggap at dapat natural. 4. Surprises. Pero dapat taos puso daw ito. May honesty sa ginagawa ng tao. Ano yun? Surprise! I’m honest! Hahaha! Si Jerry talaga… 5. Horror Movies. Di naman halata noh?! At wala na tayong ibang pinanood sa bahay niyo kundi horror. Tong taong toh talaga oo.. 6. Secret. Meganun?  ----Hindi ko naaalala ang gabing to. Pero ito nga ang mga bagay na nagpapasaya sakin. Malamang ay sobrang lasing ko talaga nung gabing yun at di ko na halos matandaan ang mga tagpong to. Para akong baliw ngayon dito, umiiyak, tapos tatawa. Nakakabaliw. Bigla kong naaalala si Ming. Kaya ba nya alam ang lahat ng nagpapasaya sakin? Dahil sa notebook na to? Bigla kong naalala ang pagdadala nya lag eng menudo, o ang mga surprises na ginagawa nya para sakin. At yung minsang sinabi nya na ang hilig ko talaga sa horror kahit hindi pa naman talaga kami ganun magkakilala..

            Nagtalo kami kanina ni Jerry dahil sa text. Ang korny man pero badtrip. Naglalambing sana ako para hintayin nya ko at kumain kami sa labas. Kaso parang nagsasawa na sya sa kinakainan naming. Joke lang pero agad na uminit ang ulo nya. Hays.. Kaya bumili ako ng ang aming panghabang buhay na Mcdo. Peace offering. Pero, I was never good with words kaya kahit pagdating ko sakanila ay nagtalo pa rin kami. Pero buti nlng nagka ayos din kami. Pero kahit ngayong nakauwi na ko ay di ko mapigilin di kiligin. Mahal ko na talaga sya. Lalo pa pag naaalala ko kung paano ko sya niyakap at sinabing “Wag mo ko iiwan.” at kung paano nya din ako niyakap at sinagot ng “Oo, di kita iiwan.” Hehehe.. nakakakilig pa rin isipin. :) ---- Tumulo ang mga luha ko. Sa mga simpleng bagay na to.. Hindi nya alam kung gaano nya ko napapasaya. Kahit kelan ka talaga Philip.. Ag baduy baduy mo.. *Sabay tulo lalo ng mga luha ko…

            “Gumising ako ng maaga at nagluto ng almusal para kay Jerry. Dinala ko sakanila. Grabe talaga matulog yun. Nakailang katok na ko, text at tawag bago pa gumising! Pero ok lang, pagbukas ng pinto ay naka topless ito at nakaboxer lang. ang cute nya at ang sexy tingnan :P Kinagat ko sya sa pwet kasi ayaw nya magising. Hahahaha! Kakaibang lafftrip yun! Hahaha! Pero bumawi naman ako ng halikan ko sya sa noo. Sabay kami pumasok ngayon.” ---- tong Philip na to. Kahit kalian, manyak talaga. Huhuhuhu. Bat ba ngayon ko lang nalaman lahat ng to?! Nagpatuloy ako sa pagbabasa at sa pagiyak.

            “Kakabalita lang sakin ni Jerry na wala na si Tito Lance. Kamusta kaya si Tita Marissa at si Art? Alam ko magiging mahirap ito para sakanila. Uuwi din kaya sila Kuya George at si Albert? Pero mas nagaalala ako kay Jerry. Alam ko napalapit na rin ang loob nito kay Art at sa pamilya nito.

            Hahaha! Kakabalik ko lang galing sa labas. Sinilip ko si Jerry para icheck kung okay lang sya. Naabutan ko syang malungkot pero napatawa ko din naman sya. Ang cute cute nya pa rin.... ---- at nagpatuloy ako sa pagbabasa. Hanggang sa nakaabot ako sa parte na nalaman nya na mahal din ako ni Art, na nakita nya kaming magkayakap ni Art, ang unang pagtatalo namin nung  pagtapos ng training nya, hanggang sa away namin sa bar sa malate. Dito din nabunyag sakin ang tunay na nangyari. Binigyan pala sya ni Kulas ng kung ano kaya nabangag sya. Tarantado talaga tong kulas na to. Adik amputa kahit kelan. Shit! Pero hindi ko man lang napansin yun.. At hindi man lang ako nakinig kay Jenny. Sa tuwing magpapaliwanag si Jenny tungkol sa nangyari ay palagi kong binabago ang usapan sa twing si Philip ang naging topic. Shit! Ang tanga tanga ko. ANG TANGA TANGA KO!!

            Habang umiiyak ako ay puro panghihinayang ang laman ng isip ko. Di ko tuloy maiwasan na di umiyak ng mas grabe. Ito pala ang ibig sabihiin ni Jenny na kumain ako ng marami dahil kakailanganin ko ang lakas ko. At tama pala sya talaga, dahil kakailanganin ko nga ito. Dahil ngayon pa lang ay hinang hina na ako. Kahit pa halos lumabo na ang paningin ko ay tinuloy ko pa rin ang pagbabasa. Hanggang dumating ako sa parte kung saan mas naliwanagan na ko sa lahat.

            Dumaan ang panahon pero kahit pa ganoon ay mahal ko pa rin si Jerry. Hindi ko din alam. Kung tutuusin, madami naman jan na pwedeng magmahal sakin. Pero kahit saan ako tumingin ay si Jerry pa rin ang mahal ko.. Kanina, bago ako tuluyang umuwi ay napadaan ako sa gym at nagtago ako sa gilid ng pinto at pinanood si Jerry sa training nila sa Pep. Magaling din pala sya sumayaw! Hindi lang sa pagluluto at pagkanta sya magaling. Pati pala sa pagsasayaw. Simula ngayon ay kahit parang stalker na ang dating ko ay panonoorin ko si Jerry sa training nya pagtapos ng training ko.. Kahit sa pagtanaw sakanya sa malayo ay masaya na ako. :) ---- Ngayon ay nasagot na ang katanungan ko ukol sa pagupo ni Philip twing may training kami. Alam ko na kung bakit ba sya lage andun at tila may hinihintay. Akala ko nung una ay ako pero hindi ako sure. Pero tama pala ako at ako nga ang hinihintay nya, or atleast pinapanood nya. Speechless ako dahil hindi ko man lan nakita ang lahat ng to. Huhuhuhu..

            Nagkaroon kami ng project sa school. Sa book report at art. Pambihira, mas naaalala ko tuloy si Jerry. Kadalasan kasi sya ang gumagawa ng book report o essays ko, at ako naman ang gumagawa ng kahit anong may kinalaman sa art nya. Tag team kami ee, kaso dahil sa katangahan ko, eto, kanya kanya na kami.. Pero hmmm.. alam ko na!

            Napapayag ko si James na gawin ang project ni Jerry, Ako rin ang nagbigay ng concept sa kung ano bang iddrawing nya. Nung una, gusto ko sana about friendship pero mukhang ang selfish ko naman. Gusto ko something na makakatulng kay Jerry lalo na ngayon sa mga kinikilos nito. Kaya nabuo ko ang concept ng Spartan warrior.

            Kakauwi lan ni James galing kaila Jerry at pumayag daw ito. Yes! Kahit man lang sa paraan nay un ay makatulong ako sakanya. Pinababalik sya sa sabado para simulan ang project ni Jerry. Sinabihan ko na dun na sya matulog at yayain nya si Jerry kinabukasan magsimba. Pangarap ko kasi yun, kaso hindi na natuloy tuloy dahil nga nag away na kami. Hays, namimis ko na tuloy sya.

            Kararating lang ni James, ang sarap daw ng luto ni Jer, Nainggit naman ako. Namimis ko na ang luto ni Jerry. Actually, ang kabuuan nya namimis ko na. Pero ok na muna ako sa ganto. Sana isang araw magka ayos din kami. Hays, kelan kaya yun? :( Whatever happens, hihintayin ko yun---- Biglang bigla ako sa nalaman. Hindi ko akalain na pati pala ang paglapit ni James sakin ay si Philip pa rin ang may gawa. Kaya pala ang gawa ni James ay angkop na angkop sa nararamdaman ko. Yun pala ay ideyang lahat yun ni Philip. All those times na akala ko na wala na syang pakialam sakin ay binabantayan nya pa rin pala ako. Ako lang pala ang di nakakakita ng lahat. :( Philip, kung alam mo lang din na mis na mis na kita nitong mga panahong to.. :(

            Nabalitaan ko ngayon lang na nakabalik na daw si Art. Enrolled na pala sya bago pa pumunta ng Amerika. Kaya pala nagtataka ako kung pano sya nakapasok pa kahit malapit na ang exams. Yun pala enrolled na sya noon pa. Kinakabahan ako na ngayon na nagbalik na si Art. Baka mas mawalan na ko ng pag asa kay Jerry. Pero this time, lalaban na ko. Hindi na ko magpapatalo ng di man lang lumalaban..

            Lunch break ngayon, nakita kong magkakasama sila Ben, Jenny, Leah, Art, at Jerry na kumakain. Naiinggit ako. Namimis ko na rin sila kasama maglunch. Namimis ko naman lalo si Jerry. Pero teka bat parang di naguusap si Art at Jerry? May problema kaya sila? Wag naman sana..

            Hindi kinaya ng puso ko tingnan si Jerry na umiiyak. Andito ko sa room ngayon at di makapagfocus sa lessons namin. Iniisip ko kasi bat kaya umiiyak si Jerry kanina sa gym. Gustong gusto ko syang lapitan, yakapin at patahanin. Gusto ko sana malaman kung anong problema nya. Pero natatakot ako baka itakwil nya lang ako. Kaya dahan dahan ako lumpait sa likod nya at nilagay ang panyo ko at nilagay ito sa tabi nya. Sa ganung paraan man lang ay ako pa rin ang makapagpunas sa kanyang mga luha. Kahit sa panyo ko lang..

            Pinagmasdan ko sya buong araw. At hawak nya pa rin ang panyo ko. Medyo gumaan na rin ang loob ko. Iniimagin ko na lang na kamay ko ang panyong hawak nya. Sana maramdaman nya ang pacocomfort ko sakanya kahit sa panyong yun lang.. :(  ---- Hindi ako makapaniwala sa nabasa. Sakanya galing ang panyo?! Pero.. Akala ko ba kay Ming galing yung panyo? Ano ba talaga?! Napansin ko na may mga sulat sa baba ng notebook. “Tahan na”, “Do not cry”, “Don’t cry. It hurts me.” at sa baba nun ay may parte na sadyang pinunit. Naalala ko ang papel na kasama dun sa panyo. Agad agad kong kinuha ang papel nay un na tinago ko sa wallet ko. Halos kilabutan ako ng makita na pareho ang handwriting sa papel at sa notebook. At ng idinikit ko ang papel ay tugmang tugma ito sa pagkakapunit. Tugmang tugma ang papel na may nakasulat na “Don’t cry. It hurts me even more.” Mas lalo akong nanghina sa nalaman. Sya pala ang nagbigay ng panyo, ibig sabihin nagsinungaling si Ming tungkol sa lahat. Simula sa mga sinabi nyang pagkakakilala nya sakin hanggang sa panyo. Lahat isang malaking kasinungalingan. Kaya pala alam nya na paborito ko ang menudo, ang horror movies, o ang biglang pagtumbling nya pag malungkot ako. Lahat pala ay nalaman nya dahil sa notebook na to. Shit! Tangina….

            Final entry na ng nilalaman ng notebook at halos din a ko magandaugaga sa kakaiyak. Halo halong emosyon na ang nararamdaman ko. Panghihinayang, sakit, lungkot, saya, galit, suklam, halo halo. Halos mabaliw ako sa mga nalaman ko. Asan na nga ba si Jenny? Kaya pala sabi nya ay pupuntahan nya ko. Dahil pala kakailanganin ko talaga sya ngayon. Pero higit sa lahat, ang gusto kong makita ngayon ay si Philip. Gusto ko syang makausap at maklaro ang lahat para sa aming dalawa.

            Tulad ng napagkasunduan naming ni Jenny ay pupunta ko sa bday ni Jerry. Kinakabahan ako. Hindi ko alam ang gagawin ko. Ni wala akong mukhang maiharap sakanya. Pero namimis ko na sya talaga. At gusto ko ng ayusin ang lahat. Jerry, sasabihin ko na sayo ang lahat ngayong gabi. Hindi ko alam kung paano.. Pero gagawin ko na.. At sasabihin ko na sayo kung gaano kita kamahal at kahit ano pang maging tugo ay iiwanan ko pa rin sayo ang pangakong …………. ---- HUH?! Pangakong ano?! Bat wala ng kasunod? Anong pangako ang sinasabi nya?! So, pakana pa rin pala ni Jenny ang lahat. Simula’t sapul ay tinutulungan nya na pala talaga ako. Kami. Huhuhu! Bat di ko ba nakita ang lahat ng to noon pa?!

            Hinang hina na ko sa pagiyak. Natapos ko ng basahin ang laman ng notebook at sumariwa sakin ang lahat ng alaala. Simula nung una naming pagkikita at paguusap sa Mcdo, ang pagtulong ko sakanya kay Emily, ang pagpapakilala nya sakin bilang bestfriend, ang biglaang pagkanta ko sa harap ng mga tao, ang pagtitig ko sakanya at pagkindat habang kumakanta, ang mga yakap at halik nya sakin, ang birthday nya at kung pano nya ko tiningnan habang sinuot ko ang bracelet sakanya, ang paglasing lasingan nya, ang pagsundo nya sakin sa babaan ko ng jeep, ang pagkain namin sa Mcdo sa twing nagpapahintay sya sakin pag matatagalan sya sa training nya, ang sabay naming paguwi, ang mga alalaalang magkasama kami at nagtatawanan, mga panahong masaya kami, mga panahong sinayang ko ng dahil sa hindi pagkakaintindihan. Sumasakit na ang ulo ko sa pagiyak. Kung kanina ay umiiyak lang ako, ngayon ay mas humahagulgol na ko.  Halos napapasabunot pa ko sa sarili dahil sa sobrang sakit ng mga nalaman ko. Pero isa ang sigurado ko ngayon.. Minamahal ko na sya noon pa at mahal ko pa rin sya ngayon.. Hindi.. Mas minamahal ko pa sya ngayon….

            Nahihilo na ko sa pagiyak at natutuyuan na ko ng lalamunan kaya nagpasya akong bumaba at kumuha ng tubig. Pero pagbukas ko pa lang ng pinto ng kwarto ko ay sumariwa muli sakin ang lahat ng alaala na meron ako kay Philip. Kahit kasi san ako tumingin e may alaala ako kay Philip. Hanggang sa matahak ko ang daan sa kusina at nakakuha ako ng tubig ay umiiyak pa rin ako.

            Halos malunod ako sa iniinom kong tubig dahil kahit anong gawin ko ay di ko mapakalma ang sarili sa pag iyak. Naramdaman ko ang panghihina kaya binatawan ko ang baso. Hanggang sa di ko na nakayanan at napaupo na ko sa sahig ng aking kusina.

            Nagiiyak ako doon. Hindi ko alam kung gaano katagal sa ganoong posisyon. Hanggang sa naramdaman ko na lang na may nagtatayo sakin

. Si Jenny. Inakyat ako at binuhat papunta sa kwarto ko uli. Pero bumaba uli ito at ng makabalik ay may dalang pichel ng tubig at baso. Nakita ko rin na umiiyak na rin ito. Dahil siguro sa awa sa ichura ko o sa pagaalala. Hindi ko alam pero naramdaman kong niyakap nya ako bigla. Mas napayakap naman ako sakanya, at uli mas umagos ang mga luha ko.

            “J-Je-Jenn-y-y”, hikbi hikbi kong tinawag ang pangalan nya.

            “I guess nabasa mo na. Yan ung notebook  na sinusulatan ni Philip tungkol sa nararamdaman nya. Yan ang mga salitang di nya masabi sayo. Ako ang nag advice sakanya nyan. Ganyan din kasi ako. Pg may mga bagay ako na di masabi sa iba, e sinusulat ko to sa isang papel. Kaso yung sakanya, umabot na ng isang notebook.”

            “Jenny. Tangina. Sana nakinig na ko sayo noon pa. Lahat ng nangyari.. Huhuhuhu.”

            “Jer, diba sabi ko naman sayo, don’t dwell in the past. Nangyari na ang nangyari at wala na tayo magagawa about the past.”

            “Jen, I need to talk to Philip.”

            “I know. Tatawagan ko sya.”

            Nasa ganoon kaming posisyon ng biglang tumunog ang cellphone ko. Bigla naman kinuha ni Jenny at sya ang bumukas ng message. Galing daw ang message kay Mingming.

http://www.facebook.com/notes/minahal-ni-bestfriend/minahal-ni-bestfriend-book-1-chapter-23-24-finale/493111817368106  Personal Property of: Philip Sanchez

Minahal ni Bestfriend Book 1 Chapter 22


by Minahal ni Bestfriend

“Philip.. Can we pretend that I’m yours….? Even just for tonight….?”, sambit ni Jerry sakin.
            Nagulat at nabigla ako sa sinabi ni Jerry na yun. Hindi ako nakaimik. Pero sa reaksyon at mga titig nya, alam kong seryoso nya. Naramdaman ko na lang na nangingilid ang mga luha ko hanggang sa napayakap ako sakanya. Niyakap ko sya ng pagkahigpit higpit. Yung tipong yakap na walang bukas. Kahit pa hindi ko maintindihan ang nangyayari ay napakasaya ako. Wala na kong paki kung for tonight lang. Kahit pa 1 hour lang yan. Kung makakanya ko sya ng buo buo ay kaya kong isugal ang kahit ano. Ginantihan naman nya ito ng isang mainit na yakap din.
            Naging napakasaya ng bday kong ito. Ito na ata ang pinakamasayang regalo na naibigay sakin ng kahit nino man. Naalala ko na same date last year ng una kong nakumpirma na minamahal ko na ang kaibigan. At ito ngayon, bday ko ulit, at tuluyan syang naging akin. Kahit pa ngayong gabi lang…
            Halatang halata ng lahat ang pagiging sadya kong mas pagkamasiyahin ng particular na gabing yun. Kahit pa ng mama ko at ng kapatid ko.
            “James, bat ang saya saya ng kapatid mo?”, tanong ni mama ng nakatawa.
            “Nako inlove yan ma! Jackpot yan ngaung gabi! Hahaha!”, tawa tawang tugon ni James.
            “Mukha nga ee oh! Abot tenga ang ngiti ee oh! Tingnan mo nga yang ngiti ng anak ko oh! Kaganda! Hahahaha!”, masayang dagdag ni mama.
            At totoo, ako na ata ang pinakamasayang nilalang ng gabing yun. Wala akong sinayang na oras para hindi iparamdam kay Jerry ang tunay kong nararamdaman para sakanya.
            “Ma! Ito oh! Bat ako masaya!”, sabi ko kay Mama habang naka akbay kay Jerry.
            “Oh, Jerry anak, nagkamali ka jan sa anak ko! Hahahaha! Sabihin mo pag niloko ka nyan, uumbagan natin! Hahaha!”, casual na sabi ng mama ko kay Jerry. Nang tingnan ko naman si Jerry ay halata ang pagtataka sa kanyang mukha. Natawa naman ako.
            “Jerry, dito kasi sa bahay. Bawal magtago ng sama ng loob at ng sikreto. Kaya alam na nila lahat. Huwag ka magalala. Tanggap naman na nila.”, nakangiti kong pagpapaliwanag kay Jerry. Kita ko naman ang pamumula ni Jerry. Parang hiyang hiya to sa mga nangyayari.
            “Jerry, I don’t care if its just for tonight. Mahal kita noon pa. At mas mamahalin pa kita bukas…..”, seryoso kong sinabi habang nakatingin sa mga mata ni Jerry.
            Nagsimula at natapos ang party na sobrang saya ko. Wala na kong mahihiling pa. Even if it’s only a one night romance. Ang importante, akin sya.
            Pagtapos ng party ay nagayos na kami ng mga kalat at dali daling nagpahinga. Time check, 3am. Niyaya ko na si Jerry sa kwarto ko para makapagpahinga. Binigyan ko sya ng twalya at damit pampalit. Agad agad naman sya naligo. Pagtapos nya ay ako naman. Kahit pa tapos na ko maligo ay ramdam ko pa rin ang pagkalasing. Hindi pagkalasing sa alak kundi ang pagkalasing sa emosyong aking nararamdaman.
            Pagbalik ko ng kwarto ay nakita kong nakahiga na si Jerry sa kama sa tabi ng pader. Kahit pa pagod na ay ramdam ko pa rin ang energy dahil sa sayang nararamdaman. Agad akong humiga sa tabi ni Jerry.
            “Philip..?”
            “Oh?”
            “Natatandaan mo ba nung last birthday mo na naglasing lasingan ka?”
            “Hahaha! Lasing talaga ako nun noh! Ang dami nyo kayang pinainum samin ni kambal noon!”
            “Simula nung gabing yun. Hindi ka na nawala sa isip ko..”, nararamdaman ko ang pagkagaralgal sa boses nya. Umiiyak ba sya?
            Pagtingin ko sakanya ay nakita kong umiiyak nga sya.
            “Bat ka umiiyak?”, pagaalala kong tanong.
            “Masaya lang ako ngayon. Hindi ko kasi akalain na makakatabi pa kita sa kamang to. Ang tagal kong hinintay tong sandaling to ulit.”, umiiyak nyang sinabi.
            Sa sinabi nyang yun ay di ko na din napigilang hindi umiyak. Hindi ko akalain na maririnig ko ang mga salitang to mismo galing kay Jerry. Isang taon ang sinayang ko. Pero sulit na rin ang isang taong paghihintay kahit pa sa isang gabing magiging akin sya.
            Tumagilid ako sa direksyon ni Jerry at nilapit ang mukha ko sakanya. Kinakabisado ko ang bawat hugis ng kanyang mga kilay, mata, ilong, mukha, pisngi, bibig, baba at ang buong kabuuan nito. Kahit pa ngayong gabi ay ayaw ko kalimutan ang sandaling ito. Nakita ko itong nakangiti ng bahagya habang dumadaloy pa rin ang luha sa kanyang mga mata. Nagtitigan kami ng umiiyak.
            At doon, dahan dahan ko sya hinalikan. Pagtapos ng matagal na panahon, nahalikan ko ulit ang mga labing yun. Ang mga labing akala ko ay di na muling dadampian ng aking mga labi. Punong puno ng emosyon ang pagkakahalik kong yun. Banayad, swabe, punong puno ng pagmamahal. Hanggang sa naramdaman ko din ang paghalik nya sakin at ang paghawak nya sa aking mga mukha.
            Gumapang ang mga halik ko papunta sa kanyang pisngi, sa baba, sa bagang paakyat sa likod ng tenga, hanggang sa leeg. Ramdam at rinig ko ang pagdaing ng emosyon sa bawat isa. Ang romansang binuro ng panahon na ngayon aming pinagsasaluhan.
            Pinagsaluhan naming ang gabi na punong puno ng pagmamahal at emosyon. Nararamdaman ko parin ang mga kamay nya sa aking mga mukha. Hinahaplos haplos ito ng buong pagkaswabe. Napakasarap sa pakiramdam.
            Maya maya ay tumahimik ito at narinig ko na lang ang mahihinang hikbi.
            “Anong problema Jerry?”
            “Philip, pwede humingi ng favor sayo?”
            “Kahit ano Jerry…”
            “Pwede bang ihatid mo ko?”
            “Sa inyo? Bukas nlng. Pwede ka naman matulog dito.”
            “Hindi Philip.”
“E san ka pupunta?”, kinakabahan kong tanong.
“Mamaya ang flight ko papuntang Japan.”
            “Huh!? Aalis ka?!”
            “Oo. Dun ako magcecelebrate ng xmas with my family. Don’t worry ill be back first week ng January.”
            “Babalik ka ha….”, malungkot kong sabi.
            “I will.. Sunduin mo ko ha…”
            Malungkot man ay nagbihis na kami para ihatid sya sa airport. Yun ba ang ibig sabihin nya sa one night only romance namin?
            Magkahawak kamay naming tinahak ang daan papuntang airport. Magkatingin lang aming mga mata at ito na ang naguusap para saming dalawa. Madaling araw yun kaya mabilis lang ang byahe ng taxi papuntang airport. Pero it was the longest 20 mins of my life.
            Bumaba kami ng taxi at dali daling naglakad. Still, hindi nya binitawan ang mga kamay ko. Maya maya ay nagulat ako sa nasaksihan. Nakita ko si coach, may dalang maleta at tila ay hinihintay si Jerry.
            “Phil, kilala mo na si coach diba?”, casual na tanong ni Jerry.
            “WTF?! Anong eksena to?! So this what he meant by one night only. Kasi after, babalik na sya muli sa piling ni coach.”, masakit na sinasabi ng utak ko sa sarili.
            “Yeah, ofcourse.”, banggit naman ni coach sabay abot ng kamay na parang nakikipagkilala. Inabot ko ang kamay nya and we just gave each other a firm handshake.
            “Kasama sya?”, kinakabahan kong paguusisa.
            “Hahaha! Hindi noh! We just agreed na magkita dito. E hassle naman kung may dala akong maleta sa bday party mo. So pumayag sya na sya na lang ang magdadala ng gamit ko dito sa airport.”, natatawang sagot ni Jerry.
            “Oh, Jerry, nagsiksik pala si mama ng menudo sa check in luggage mo. Para naman di mo mamis ang pinas at si mama. Hihintayin namin ang pagbabalik mo.”, nakangiting sabi ni Coach kay Jerry. I felt very uneasy. Bat pa ba ko sumama sama dito kung ito din pala ang eksenang aabutan ko.
            “Wow! Ang sweet talaga ng mom mo. Thanks paki sabi. Anyways, I have to get inside. Magchecheck in pa ako.”, simpleng sagot ni Jerry.
            Hindi ko ba alam. Pero those words alone are enough para durugin ang puso ko. To think na kilala na rin pala ng parents ng lintik na Coach na yan si Jerry. Ano pang laban ko? E mukhang tight na sila. I was just a one night affair.
            Bago tuluyang umalis si Jerry ay lumapit ito sa akin. Nakita ko ang mga mata nyang namumuo ng luha. At the same time, nakangiti sya. Hindi ko alam ang ibig sabihin ng mga ngiti at luhang yun. Could it be his sad goodbye and thank you for what happened tonight? Or is it something else? Hindi ko na alam. Ayaw ko na mag expect. Masyado nang masakit para sakin ang mga nasasaksihan ko. Napaluha na rin ako. Hinawakan nya ang mga mukha ko.
            “Im not crying because I’m leaving. We both know na babalik ako agad. Umiiyak ako dahil masaya akong andito ka.”, puno ng emosyon na sabi sakin ni Jerry sabay naramdaman ko na lang ang pagdampi ng labi ni Jerry sa mga labi ko. Napapikit ako.  This must be it. Its his farewell kiss..
            “Ahem! Jerry, oras na. Baka malate ka pa.”, biglang epal ni Coach. Lintik na! Badtrip!
            “Yeah, I know. I’ll see you when I get back. Thanks Ming.”, nakangiting sabi ni Jerry kay Coach.
            “I’ll see you when I get back…..”, paulit ulit na umiikot sa utak ko. I wish sakin nya sinabi yun. Pero hindi, kay coach nya sinabi. Masakit sa damdamin. Pero wala akong karapatang magreklamo. Wala akong lugar.
            Kitang kita ko si Jerry na naglakad palayo at pumasok na ng tuluyan sa airport. Napapahid ako ng luha. Alam ko halos 2 weeks and half lang sya mawawala, pero malungkot pa rin. Ganto pala ang feeling ng may umaalis na kamag anak o minamahal sa buhay. Kahit pa alam mong babalik sya ay nakakalungkot panoorin ang pag alis nila.
            “Okay, lemme get this clear. Show’s over.”, matigas at maangas na sabi ni Coach sakin.
            “Huh?!”, matigas na sagot ko kay coach.
            “Narinig mo ko diba?! What ever happened tonight, was just for tonight. He just felt bad for you dahil bday mo! Pero lets get things straight. Kami na ni Jerry. So better stay out of our way.”, sabay walk out ni Coach.
            Tameme at tulala ang reaksyon ko. “Ganun na lang yun? After nitong gabing to? Ganun ganun na lang yun?! Pinaglaruan ba ko? Was it because pa birthday lang sakin ni Jerry ang lahat?! Pinaglaruan nya lan ba ang damdamin ko?”, paulit ulit na sabi ko sa sarili hanggang sa narealize ko na nakaupo ako sa sahig at umiiyak.
            “But everything seemed so real. Every touch, hug, and kiss.. It all felt real. Pero why does it have to be like this? Why does it have to be for one night only?”, malungkot na tanong ko sa sarili.
            Naglakas loob ako tumayo at ipunin ang lakas ko para umuwi. Kailangan ko magpakatatag. Hindi ito ang lugar para gumawa ako ng eksena. Sumakay ako ng taxi pauwi ng lumuluha. Wala na kong paki.
            Pagkauwing pagkauwi ko ay dumirecho ako sa kwarto. Sariwa pa ang amoy at pakiramdam ng lahat. Napaupo ako sa sahig at nagsimula nanamang mapaiyak. Hindi pa rin kasi mawala sa isip ko ang mga nangyari kanina lang. Kung paano naming inangkin ang mundo na sya ring nagtapos agad. Masarap at masakit isip isipin. It was my Ironic Romance…..
            Araw araw ay tila parusa at pahirap sakin. Dahil araw araw sa twing umuuwi ako ng bahay at pumapasok ng kwarto ko ay sumasariwa sakin lahat ng nangyari samin ni Jerry. Kung gaano kasarap sariwain ito ay ganun din kasakit isipin na pang isang gabi lang ang lahat ng nangyari.
            Nalugmok ako sa kalungkutan. Hanggang dumaan ang araw ng paguwi ni Jerry sa Pilipinas. Gusto ko syang sunduin tulad ng napagsunduan at itanong sakanya lahat lahat. Gusto ko itanong lahat ng “bakit” ko sakanya. Pero binantaan na rin ako ni Coach na wag na sila guluhin dahil masaya na sila. Masaya na si Jerry ngayon. Hindi na daw sya nasasaktan di tulad ng ginawa ko sakanya noon. Mas napanghinaan ako ng loob. Dahil kung tutuusin ay tama si Coach. Simula’t sapul ay puro problema at sakit na lang ang binigay ko kay Jerry. Lage ko na lang sinasabi sa sarili ko na mahal ko sya pero I always end up hurting him. Siguro nga tama na pabayaan ko na sya sa piling ni Coach.. Kung saan.. Hindi na sya masasaktan pa……
Si Jerry..
            Excited akong dumating ng airport ng Pilipinas. Ibang iba sa pakiramdam since malamig sa Japan ng umalis ako pero pagdating ko ay sobrang init naman. Nakakatawa pero namis ko tong init at lagkit ng hangin na to. Pero mas sabik akong makita si Philip.
            Paglabas ko at kuha ng bagahe ko ay naghintay ako sa waiting area at naghintay ng sundo. Nagtingin tingin ako sa mga taong naghihintay din at hinanap ang mukha ni Philip. Nang matanaw ko ang isang pamilyar na mukha na tumatakbo palapit sa kinatatayuan ko.
            “Welcome home!!”, masayang bungad sakin ni Ming.
            “UY! Salamat!! Kamusta?!”, nagulat ako dahil di sya ang ineexpect ko na makita. Nagmamasid masid pa din ako sa paligid. Hinahanap ang mukha ni Philip. Mukhang napansin ata to ni Ming.
            “Hindi daw sya makakarating. Kaya ako ang pumunta dito. Sabi ko nga, hindi ka man lan ba nya masingit kahit sandali lang? Pero sabi nya may training pa daw sya ngayong oras mismo na to kaya hindi sya pwede.”, sabi ni Coach.
            “Ahh. Ganun ba….”, nalungkot ako sa narinig. Hindi man lan ba nya kaya ipagpaliban ang araw na to? Kahit ngayon lang? Pero kahit ganun pa man din ay inintindi ko. Baka naman kailangan nya talaga tong araw na to kaya di sya makakapunta. Malungkot man ay di ko pinahalata. Ayaw ko naman din ma offend si Mingming.
            Hinatid ako ni Coach hanggang sa bahay. Medyo tahimik ako simula kanina dahil medyo disappointed pa rin ako. Pero sat wing tinatanong naman ako ni Coach ay sinasagot ko ay pagod lang ako sa byahe. Kaya paguwi ay umuwi na rin ito agad at hinayaan akong magpahinga. Agad din naman akong nakatulog.
            Kinabukasan, araw ng linggo ay tinext ko agad si Jenny at niyaya ito magsimba. Ngunit di ito nagreply kaya pinagpasyahan ko na tawagan sya ngunit dir in sya sumasagot. Baka busy sya.
            Pagtapos ng misa ay di pa rin ako mapakali dahilsa di pag reply ni Jenny. Hindi naman kasi sya ganun. Usually ay mabilis pa sa alas quarto kung magreply si Jenny. Pero this time, wala talaga syang reply. Kaya nagpasya akong pumunta sa bahay nila.
            Pagdating ko sa bahay nila ay agad akong pinapasok ng katulong nila Jenny. Agad agad naman akong kumatok at pumasok sa kwarto nya. Naabutan ko syang naglalaro sa laptop nya.
            “Hi! Im back!”
            Pero di ako pinansin ni Jenny. Medyo nagtaka ako. I know something is wrong.
            “Bat di ka nagrereply sa text ko? May problema ba tayo Jen?”
            “Wala akong load, senxa na.”, sinabi nya na di man lan ako tiningnan.
            “Walang load? E naka plan ka kaya?”, pagtataka kong sinabi. Biglang tumayo si Jenny.
            “You know what, fine! I also have to get this out of my head!”, mataray na sabi ni Jenny. Ngayon ko lang syang nakitang ganun. Or atleast sakin.
            “What the fuck is your problem Jerry?!”
            “Huh? Problem? Ano bang nangyayari?”, gulong gulo at taking taka kong tinanong.
            “Oh come on Jerry! Of all people! Alam mong ako ang pinaka nakakaalam ng lahat!”
            “Hindi ko maintindihan Jenny..”
            “Asan ba ang utak mo? Saan mo ba nilagay ang utak mo nung sinabi mong gusto mo makipag affair for one night?!”, iritableng sagot ni Jenny.
            Natameme ako sa sinabi ni Jenny. Actually, di ko din alam kung bakit yun din ang sinabi k okay Philip that night before I left.
            “Oh, ano?! Nagulat ka?! Jerry, gago ka ba?! Ineentertain mo si Coach tapos sasabihin mo kay Philip na gusto mo makipag on for one night?! Kakaiba ka din noh!!”, inis pa rin nyang sabi.
            “Look.. I don’t know bat yun ang nasabi ko. Pero sya nam..”
            “You know what. I don’t wanna hear your bullshit anymore! Youll always be my bestfriend and I’ll always love you for that. Pero ayusin mo to Jerry.”
            “Paano..?”
            “Jer, you were clever enough to come up with that idea so good luck getting out of it. Matalino ka diba? Gamitin mo naman yang utak mo oh!”
            Para kong biglang binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi ni Jenny. Tama sya.. Mali nga ang ginawa ko. And I must set things straight. Panahon na rin. Panahon na rin para mamili..
            At ikaw yun.. Philip..
            Hindi ako nakapasok ng halos buong linggong yun dahil nilagnat ako dahil sa biglaang palit ng weather. Pero Thursday ng gabi ay napagdesisyunan kong kailangan ko ng pumasok. Wala na naman akong lagnat, kayak o na siguro pumasok bukas. Gusto ko na rin makausap agad si Philip.
            Kinabukasan pagpasok sa school ay agad kong hinanap si Philip. Hinintay ko mag lunch break. Halos di ako nakakain ng maayos dahil gustong gusto ko ng makausap si Philip. Dapat di ko na pinatagal to. Dapat hindi ko na sinabi na one night lang ang gusto kong mangyari. Dapat binaon ko noon pa ang sakit at pabayaan sya tuluyang bumawi sakin. I realized nung nasa malayo ako at hindi sya nakikita ay sya pa rin pala talaga ang tinitbok ng puso ko..
            Agad kong nakita si Philip at nilapitan sya at tinanong sya kung pwede ba syang makipagusap. Hinila nya ko sa isang lugar kung saan wala masyadong taong dumadaan.
            “Philip….”
            “Oh, nakabalik ka na pala.”
            “Oo. Diba dapat ikaw pa susundo sakin? Bat hindi ka nakarating?”
            “Ah, umalis kasi kami ng kambal ko. Nagpasama sya sakin.”
            “Umalis?”, takang taka kong tanong. Naalala ko ang sinabi ni Coach na may training daw ito kaya di ito makakarating. Pero bahala na..
            “Oo nga. Tsaka sinundo ka naman ni Coach mo diba?”
            “Hah.. Ah.. Oo…. Pero Philip..”
            “Ano?!”, halata ang inis sa boses nya.
            “Gusto ko sana pag usapan yung nangyari nung gabing yun…. Gusto ko din mag sorry……”, kaba kaba kong sinabi kay Philip.
            “JERRY TAMA NA! Please! Nagmamakaawa na ko sayo! Nasasaktan na din ako! Hindi mo alam kung gaano kahirap sakin lahat ng to! Please! Ayoko na masaktan pa! I don’t deserve you! Dun ka na lang sa coach mo! Sumusuko na ko!”
            “Philip.. Please let me explain..”, pagmamakaawa ko.
            “No. Jerry. Tama na. Ayoko na.”
            “Ayaw mo na? So, ganun ganun na lang sayo yun?!”, umiiyak kong sinabi.
            “Oo Jer. Ganun na yun. Ayoko na.”
            Tiningnan ko sya sa kanyang mukha. Umiiyak din ito. Ang hirap nyang tingnan sa ganung katayuan. Pero nasaktan ko na sya ng sobra. Naging selfish ako. Nasobrahan ata ko sa pagmamahal sa sarili. Nakalimutan ko naman ata isipin ang mararamdaman nya at ang magiging resulta ng ginawa ko. Umalis sya at nakita ko syang nagpunas ng mga luha. Naglakad ako papunta sa gym at umupo sa dulo. Nakakatawa dahil pag gantong oras ay kadalasan ay maraming tao. Pero today, it was unusually quiet. Walang katao tao ang gym.
            Sa pagkakaupo ko ay umiyak ako sa sarili ko. Nilapat ko ang mukha ko sa kandungan ko at nagisip habang umiiyak. Kung di lang sana ako nagpakatanga at kung sana mas naging malakas pa ang loob ko. Edi sana.. Sana noon pa.. Sana noon pa lang.. Masaya na kaming dalawa…..
            “Jerry”, sabay tawag sakin ng isang pamilyar na boses. Napatungo ako at nagulat sa nakita.
            “Art…..?”
            “Pwede bang umupo sa tabi mo?”
            Tumungo lang ako at nagpatuloy sa pag iyak.
            “Alam mo.. hindi ko alam exactly bat ka umiiyak ngayon. Pero ang sigurado ako ay kung ano ang dapat gawin mo.”
            Napatingin ako kay Art.
            “Jerry, lumaban ka. Yun ang di ko ginawa sayo noon. Kaya tumigil ako. Pero hindi ibig sabihin noon na tumigil na ang pagmamahal ko sayo. Dahil ang totoo, hanggang ngayon. Mahal pa rin kita.”
            “Art……”
            “Oh, wag ka magalala. Hindi ako pumunta dito para sabihin sayo na ako na lang ang piliin mo. Mahal kita Jerry kaya gusto ko sumaya ka. Alam kong mahal mo si Philip, Jer… Masakit man pero tanggap ko na yun.”
            “Im so sorry Art.. Sorry sa lahat lahat..”
            “No Jerry. Nagpapasalamat pa nga ako sayo. Ang gusto ko nalang sana ngayon is sana maging magkaibigan pa rin tayo. Hindi magiging madali para sakin pero mas magiging maluwag ang pakiramdam ko kung magiging magkaibigan man lang tayo. Mas madali kong matatanggap. Atleast, masasabi ko pa rin, na akin ka.. Akin ka bilang matalik kong kaibigan..”, sabay akbay sa balikat ko.
            “Art.. tulad ng sabi ko sayo noon.. Maswerte ako na naging kaibigan kita. At dahil doon, nagpapasalamat ako sayo.”, mas naiyak ako. Nakita ko rin na namumuo na ang luha sa mga mata nya.
            “Ganun ba.. Pero mas maswerte ako sayo. Dahil pinayagan mo ko makilala ka at maging parte ng buhay ko. At hanggang ngayon ay araw araw kong ipinagpapasalamat yun.”,luha luha nyang sinabi.
            Niyakap ko sya sa sobrang tuwa at pasasalamat. Kahit papano ay nacomfort ako. Atleast ngayon, I have Art back. Kami na ulit.. as bestfriends.. :)
            “Oh Jerry, lumaban ka ha.”
            “Pero Art, sinuko nya na ko..”, umiiyak ko pa ring sabi.
            “Ikaw naman.. Para namang di mo pa kilala yan si Philip. E parehas lang kau ng ugali nyan. Nasabi nya lang yun. Pero alam ko… mahal na mahal ka din nya..”
            Tama si Art. Hindi porket na sinabi nyang sinuko nya na ako ay isusuko ko rin lang sya. At isa pa, oo nga naman, para nga namang di ko kilala ang ugali ni Philip. Nakakatawa dahil parehas kami halos ng ugali. Naalala ko rin ang sabi ni Jenny, alam ko naman talaga ang dapat gawin pero mas pinipili ko magpakatanga. Tama din si Philip. Tama na. Tama na in a way para sakin na itigil na ang pagkatakot o pagkatanga. Kailangan nya na malaman.
            Medyo gumaan na ang loob ko pagtapos nun. Nakipagusap na rin ako kay Jenny at sinabi ko ang paliwanag ko. Maayos naman nyang tinanggap dahil na rin sa sinabi ko na sakanya ang plano ko. Plano ko sabihin at magpakatotoo na sa nararamdaman ko para kay Philip. Do or die na to.
            Pagtapos ng klase ay agad kami dumirecho ni Jenny sa training naming para sa Pep. Plano ko na rin sabihin kay Coach lahat. Alam ko hindi magiging madali para sakanya yun. Pero ayaw kong isipin nya na pinaglaruan ko lan din sya. Ayoko na in paasahin sya. Kung ano man naramdaman ko noon, totoo yun. Pero di ito sapat. Alam ko na masasaktan ko sya, pero I have to do it one way or another. Mas maganda na rin na agad agad kaso naman palalain ko pa ang sitwasyon.
            Natapos ang training namin at nag final water break kami bago mag meeting at mag uwian. Ang iba ay nag cr muna. Ako naman ay kinuha ang pasalubong ko sa mga kasamahan at inayos para ipamigay sa lahat. Hanggang sa nakuha ko sa bag ko ang box na may pangalan ni Ming. Kinabahan ako dahil ngayong gabi ko din balak sabihin sakanya ang lahat. Alam kong di nya na tatanggapin ang pasalubong ko sakanya kaya balak ko nlng na ilagay yun sa bag nya.
            Dahan dahan akong lumapit sa bag nya para ilagay ang pasalubong ko sakanya at para masorpresa na lang sya. Pero ng buksan ko ang bag nya. Natulala ako sa nakita. Gulong gulo ako sa nakita. Isang cattleya notebook. Kulay blue na cattleya notebook. Kinuha ko ito at mas nagulat pa ko ng buksan ko ang unang pahina. Hindi ako makapagsalita sa nabasa. Gulong gulo at takang taka kong binasa.
            Personal Property of: Philip

http://www.facebook.com/notes/minahal-ni-bestfriend/minahal-ni-bestfriend-book-1-chapter-23-24-finale/493111817368106

Minahal Ni Bestfriend Book 1 Chapter 21


by Minahal ni Bestfriend

“Coach Gab?!!”

“Oo. Kamusta?”

            Halata ang pagkagulat sa mukha ni Jenny. Actually, pati ako nagulat ng biglang pumunta si Mingming dito sa bahay kaninang umaga at pinagluto ako ng almusal. Pagkatapos ay magpapasama sana akong magpalaundry ng bigla na lang nilabhan nya ang mga damit ko. Gulat na gulat ako sa ginawa nya. Pinigilan ko sya pero too late, basa na ang mga damit ko at nilalabhan na nya.

            “Ok lang coach.. Anong ginagawa mo coach?”

            “Ah, naglalaba. Sayang kasi ang pera kung magpapalaba pa sya sa labas. Eh hindi naman ako busy kaya nagpresenta ako na ako na lang. Teka ha, tuloy ko lang paglalaba ko, punta ko jan pagtapos.”, sabay balik sa paglalaba si coach.

            “Ahem! Explain.”, nakataas kilay na sabi ni Jenny sakin.

            “What?!”

            “Seriously?! Paglalaba?!”

            “Hoy! Hindi ko sinabi na maglaba sya noh!”, pagdedepensa ko sa sarili.

            “Pero ang sweet ha..”, biglang singit ni Leah.

            “SWEET???!!!! E pakshet! San ka naman nakakakita ng coach na ipaglalaba ka, ipagluluto ka! WOW sa effort yang taong yan ha! Napabilib ako dun ah!!”, amazed na amazed na sabi ni Jenny.

            Natahimik lang ako. Pero syempre, kinikilig ako noh.. Oo nga naman, san ka naman makakakita ng coach mo, tapos ipaglalaba ka? Weird diba..

            “Hmmm. So Jerry, ano plano mo? Sya na ba? Total, malinis pa naman ang record nya sayo. Wala pa syang nagagawang foul sayo. At kitang kita naman ang efforts nya sayo.”, paguusisa ni Jenny.

            “Jenny, magiging impokrito ako kung sasabihin ko sayo na di ako natutuwa or “kinikilig” sa mga ginagawa at efforts nya sakin. Pero alam naman din nya lahat. At ayoko sya gawing rebound lang. True, wala pa syang record sakin, pero ayoko naman na “sige, sya nlng” Gusto ko sana sa ngayon,, “Ako muna..” ganun..”

            “Hmmmm. Kung sabagay.. Tama ka bes..”

            Sa araw araw na nagdadaan ay mas pinapakilig ako ni Mingming, halos linggo linggo may ginagawa sya para masurprise nya ako. Nakakatuwa kasi nahuhulaan nya ang mga gusto ko, parang kinikilala nya talaga ako para malaman kung ano nga bang nakakapagpangiti sakin. Kasi sa twing malungkot ako, bigla nya kong papatawanin sa kahit anong paraan. Magmamake face, o kaya yayakapin ako mula sa likod sabay kikilitiin ako. Or kung minsan dadalhan nya ko ng menudo sa bahay na pinaluto nya pa sa nanay nya. Mga simpleng bagay na talaga namang tumatatak sakin. :)

            Isang araw sa school habang nagkaklase ay napansin ko si Philip na nakasilip nanaman sa pintuan ng room namin. Naalala ko tuloy yung araw na nabalitaan namin ang nangyari kay Tito Lance. Naalala ko na sumilip din sya nuon at nahuli pa nga ng teacher. At eto ngayon nakasilip nanaman sya, nakangiti lang sakin. Nakakatuwa kasi namis ko ang mga ngiting yun.. Pero mas namis ko yun kasi ako na muli ang dahilan ng kanyang mga ngiti.. Alam kong kaya di ko masagot si Mingming ay dahil pa rin sakanya.

            Pagtapos ng klase at training ay niyaya ako ni Philip na kumain sa labas. For old times sake daw, gusto daw nya sana ako makausap. Napansin kong bilasa ito at may pagaalala sa mukha. Pumayag naman ako. At syempre, nagsimula nanaman kaming kumain sa aming walang kasawa sawang Mcdo.

            “Jerry…”

            “Yes?”

            “Namis kita..”

            Napangiti ako. Tiningnan ko sya.

            “Ano naman namis mo sakin?”

            “Lahat Jerry. Yung mga simpleng usapan. Yung magkasama tayo. Yung ganto. Yung kahit di tayo naguusap masyado pero magkasama tayo.”

            “Ako din..”, nakangiti kong sinabi.

            “Sorry nga pala ulit sa lahat. Alam ko mali ang ginawa ko sayo.”

            “Ssshh.. Don’t. Isa sa tinuro sakin ni Jenny is don’t dwell in the past. Philip, just focus on what we have right now.”

            “Can I walk you home?”

            “Walk talga? Ayaw mo sumakay tayo? Hehehe.”

            “Oo. Lakad talaga. Ako na magbibitbit ng gamit mo.”

            “Are you crazy? Ang layo kaya ng bahay natin.”, nakangiti kong sinabi.


            “Ok lang. Kasama naman kita ee.”, sa sinabi nyang yun ay halos tumayo ang lahat ng balahibo ko. At for sure, kinilig ang bawat buto ko sa katawan.  Ang sarap pakinggan.

            At ayun, nilakad nga naming pauwi. Hindi ko ba alam, actually, malayo talaga pag nilakad mo simula sa school hanggang bahay. Pero this one time was different. Hindi ko gaano napansin ang layo nito dahil.. bakit nga ba? Hmmm. :)

            Pagkadating ng bahay ay nagpaalam na rin si Philip, ayaw nya na daw pa ko storbohin at gusto nya na ko pagpahingahin. Pero bago pa sya tuluyan umalis ay may binitawan syang mga salita.

            “Jerry…”

            “Hmmmm?”

            “Sana bigyan mo pa ko ng panahon. Please. Patutunayan ko sayong mahal kita.”

            Ngiti at tungo ang isinagot ko sakanya. Kitang kita sa mukha nya ang saya. At pagkabuhay ng loob. Kita ko na masaya sya. Kaya nagpaalam na ito at yumakap na sakin bilang pahiwatig na aalis n xa.

            Pagpasok ko ng bahay ay di naman ako magandaugaga sa kilig. Ngiti ngiti kong inisip ang aming labas ni Philip. Kinikilig ba ako kasi hanggang ngayon, sya pa rin ang mahal ko? Or dahil ba unti unti ng nagkakatotoo ang gusto ko na mangyari para saming dalawa? Or kasi ba namis ko sya? Hindi ko alam kung alin dun. Pero ang sigurado ko ay masaya ako.

            Dumating ang kinabukasan at pumasok na ako uli sa school.  Sinundo ako ni Philip as usual. At sabay kaming pumasok. Pahirap na ng pahirap ang mga activities namin. May kung ano anong projects na pinapagawa at may baby thesis pa. Dahil ugali ko ng tapusin lahat ng maaga dahil ayoko magahol sa oras ay mas naging busy ako. Idagdag mo pa na member pa rin ako ng School Journal, Glee Club, at syempre, ang Pep Squad. Maging sila Philip at Art ay busy na rin dahil mga athlete pa rin sila. Pero kahit ganun, lagging humahanap ng time para sakin si Philip. Kahit man lang sa txt, o kaya naman ang pagsundo nya sa akin sa umaga. Si Mingming naman ay ganun din, nakita kong mas umeeffort sya ngayon dahil sa alam nya siguro ang kompetensya nya. Masarap sa pakiramdam.

            Isang araw pagtapos ng training ay may naganap na di ko inaasahan. Niyaya ako bigla ni Mingming na lumabas. Ngpunta kami sa mall malapit sa school at nanood ng sine, naaalala ko tuloy yung nanood din kami ni Art ng sine. Yun din ung huling araw na nakita ko sya dahil kinabukasan ay nagpunta na ito ng Amerika. Pagtapos naman ay kumain kami sa isang medyo mamahaling restaurant. Syempre, nabigla ako. Anong meron?!

            “Mingming, bat dito pa tayo kumain? Pwede naman sa fastfood nlng o kaya sa mumurahing restaurant nlng.”

            “Ano ka ba. Ok lang. Minsan lang naman to.”

            “Teka, ano bang meron?”

            Nagulat nlng ako ng bigla syang may dinukot sa bulsa. Isang maliit na box at nilapag nya sa harap ko.

            “Ano to?”, medyo kinakabahan ako.

            “Buksan mo.”, nakangiti nyang sinabi.

            Agad agad ko nmang binuksan ang kahon at nakita kong may singsing ito sa loob. Whitegold na singsing. Syempre nagulat ako. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam pero kinakabahan ako sa tagpong yun. Sa di malamang kadahilanan, naalala ko si Philip.

            “Singsing? Anong meron Ming?”, kinakabahan kong tanong.

            “Para saan?”

            “Jer, alam mo nman kng ano nararamdaman ko para sayo diba?”, seryoso nyang sabi habang nakatingin sa mga mata ko.

            “Ming naman..”, kinakabahan pa rin ako.

            “Please Jer, tanggapin mo.”

            Hindi ko alam ang gagawin. Naipit ata ako sa sitwasyon. Okay, aadmit ko, nagusthan ko na rin sya dahil sa pageeffort nya sakin. Pero somehow, nararamdaman ko may mali.

            “Pero Ming.. Alam mo naman na.. Diba.. Wala naman sa usapan pa tong.. Ming naman.. Ayoko ng gantong biro..”, hindi na ko mapakali sa aking kinauupuan. Bumabaliktad ang sikmura ko at namamasa ang kamay ko sa pawis.

            “Oh! Oh! Oh! Relax… Nagbibiro lang ako.. Ikaw naman sineryoso mo naman agad. Hahahaha.”, natatawa nyang sinabi. Pero parang may mali sa boses nya.

            “Lintik! Ayoko ng gantong biro Ming!!!”, mejo irita kong sinabi. Hindi, irritable na talaga ako.

            “Ohhh.. Sorry na.. totoo naman na alam mo nararamdaman ko para sayo diba? Pero parang thank you ko lang to sayo. Mas inspired kasi ako ngayon sa buhay dahil sayo. Kaya gusto ko ibigay yan sayo bilang pasasalamat ko sayo na nakilala kita..”, nakangiti nyang sinabi sakin.

            Mejo gumaan ang loob ko. Shit! Yun lang naman pala! Pinakaba pa nya ako! Alam naman nya na ayoko muna makipagcommit, tapos sasabihin nya ngayon bibigyan nya ko ng singsing? Anong gusto nyang isipin ko?! Hays, buti nlng at binawi nya agad kungdi magwawalkout talaga ako!!!

            “Ikaw, buang ka! Pinakaba mo naman ako. Totekk ka!”, natatawa kong sabi.

            “Iwas iwasan mo kasi panonood ng horror movies.”, natatawa nyang sabi.

            “Teka, pano mo nalaman na mahilig ako sa horror movies?”, pagtataka kong tanong.

            “Huh.. Ah.. eh.. hmm.. Hinulaan ko lang!! Diba pag lage daw kabado mahilig sa horror? Hehehe..”, pagpapalusot nya.

            “San mo naman narinig yan? Kape yun! Kape. Pag masyadong kabado, bawasan ang pagkakape.”, sarkastiko kong sagot.

            “Sorry naman. Syempre, nakakatakot kaya ang horror movies. Kahit ako, ayoko ng mga ganun.”

            “Hahaha! Matatakutin ka pala! Hahahah!”

            “Oo na! Kaya isuot mo na yang singsing na yan.. Please?”

            Dinampot ko ang singsing galing sa box. Pero di ko talaga iwasang hindi kabahan. Naalala ko nanaman si Philip, pero at the same time, masaya din ako, kasi syempre nakakatouch talaga sya. At grabe sya umeffort. At lage nya pa ko sinusurprise, isa sa mga gusto ko at nagpapasaya sakin. :)

            Perfect! Kasyang kasya ang singsing sa daliri ko. Masaya naman ako at nagkasya yun.

            “Wow, kasyang kasya sayo ha.”, anya ni Ming.

            “Oo nga ee.. Maliit kasi ang daliri ko. Size 6 lang kasi ang daliri ko. Kaya pag masyadong malaki ung singsing, sa hinlalaki ko nlng nasusuot. Kaya nga bracelet ang binib…”, napahinto ako. Naalala ko nanaman si Philip.

            “Kaya ba bracelet ang binigay mo kay Philip? Yun ba?”, medyo malungkot nyang sabi.”

            “I.. I’m sorry..”, sabay kuha sa bulsa ko ng bracelet na bigay ni Philip at sinuot ito sa kaliwa kong kamay.

            “Sya talaga ang mahal mo noh…..”

            “Ming.. Look, it doesn’t matter.. I’m sorry..”

            “Yeah, you’re  right. What matters is kung ano ang meron ngayon.”, nakangiti nitong sinabi sakin.
            After naming kumain ay hinatid na ko ni Ming sa bahay namin. Masaya ako sa labas naming yun. Pero aside all that, di ko pa rin maalis sa isip ko si Philip.


            Kinabukasan pagpasok ko sa school ay hinintay ko na si Philip na sunduin nya ko. Maya maya ay dumating na ito. Pero di tulad ng mga nakaraang araw, tahimik lang si Philip. Simula sa bahay hanggang sa school ay tahimik ito. Kaya nagpasya akong magtanong.

            “Philip, are you ok?”

            “Yeah.. I’ll be ok..”

            “You’ll be ok? Bakit? May prob ba?”

            “Hah.. Wala. Don’t mind me. Im fine.”, sabay bigay ng isang ngiti sakin.

            Sabay kinuha nya ang kanang kamay ko.

            “Wow. Bagong singsing! Ganda ha! Nice ring..”

            “Ah, oo. Kahapon lang. Ganda noh?”, nakangiti kong sinabi.

            “Oo nga ang ganda..”, medyo malungkot nyang sinabi.

            “Are you sure na ok ka lang?”, pag aalala kong tanong.

            “Yeah, Im good. Wag ka magalala.”

            Pero di yun ang nangyari. Hindi sya ok. Buong araw syang di nagparamdam sakin. Kahit pa sa mga breaks atlunch ay di sya sumasabay samin. Sinubukan kong tanungin si Jenny pero clueless din daw ito. Sinubukan din tanungin ni Jenny pero di rin sya sinagot. Nagtataka talaga ako dahil kahit pa sa training ay di ko sya nakita sa dati nyang inuupuan. Hinintay ko xa buong gabi ngunit walang Philip na dumating.

            Medyo nagalala ako kaya tinext ko sya at tinawagan, pero di rin sya sumagot. Kinakabahan ako. May mali nanaman ba kong nagawa? Wala naman akong naaalalang may nagawa akong masama, or kung naoffend ko ba sya. Wala talaga. Nagiisip pa rin ako hanggang tuluyan akong makauwi ng bahay.

            Pagdating ko sa bahay ay agad akong naligo at nahiga sa kama. Gusto ko ng matulog pero di ko maalis sa isip ko ang inasal ni Philip buong maghapon. Kaya kinuha ko ulit ang cellphone ko at tinawagan sya.

            1st attempt. Ring lang ng ring.

            2nd attempt. Ring pa rin.

            3rd attempt. Ring pa r..

            “Hello Philip?”, pagaalala kong sagot.

            “Oh.. Napatawag ka..”, mejo mahina ang boses nya.

            “Hah. Ah, eh.. Ok ka lang ba? Di kasi kita nakita buong araw..”, pagaalala kong tanong. Pero tahimik lang sya sa kabilang linya. Alam kong andun sya kasi naririnig ko ung hangin na galing sa bentilador nya.

            “Sniff..”, yan ang sumunod kong narinig.

            “Teka, Philip, umiiyak ka ba?”, nagaalala na talaga ako.

            “Huh.. Ah hindi.. Sinisipon lan ako..”

            “Ah.. sigurado ka?”

            “Oo jer.. Pasensya na din di kita nasamahan ngayong araw na to. Masama kasi pakiramdam ko.. Baka di din muna kita masundo bukas. Sige, tutulog na muna ako ha.”

            “Huh.. Ganun ba.. Sige.. Pahinga ka mabuti ha…”

            “Salamat”

            At binaba nya na nga ang phone. Medyo lumuwag na ang dibdib ko. Kaya naman pala di sya nagparamdam ngayong araw, masama pala ang pakiramdam nya. Pero somehow.. meron pa rin akong di nararamdamang maganda. Parang may nagsasabi sa sarili ko na may mali.

            Pagkababa ko ng telepono ay di ko pa rin mawari bat nga ba kakaiba ng kilos ni Philip. Malaking palaisipan sakin kung bat parang nararamdaman ko na may kakaiba nanamang nangyayari. Nasagitna ako ng pagiisip ng biglang nagring ang cellphone ko. Nang makita ko ay number lang ito. Agad ko naman sinagot ito.

            “Hello?”

            “Hello son! Kamusta ka na?!”

            “MOM?! Is that you?”

            “Oo! I have good news for you!”

            “Sabihin mo muna bago ko sabihin na good news nga yan.”

            “Hahaha! Ikaw talaga. Anyways, you’ll be spending Christmas here. Go to your tita and magpabook kayo ng flight a week before bago magpasko para naman makapagbonding tayo!”

            “Nako Ma, ayan nanaman e, aasa nanaman ako ee..”

            “Totoo na to! Sige na ha! May mga ipapadala din kaming pasalubong galing jan ha!”

            “Sure mom.”

            “Okay sige anak. Pakabait ka ha. I love you!”

            “Love you too, Mom.”

            Doon nagtapos ang usapan namin ng aking Mommy. Di naman kasi kami talaga naguusap ng matagal. Pero sana, totoo na to. Ilang Christmas na din kasi ako umaasa na sakanila ako magpapasko ng di naman ako mag isa na lang lage pag pasko.

            Pagkagising ko kinabukasan ay di maganda ang gising ko. Parang may kulang. Naalala ko na di ako susunduin ngayon ni Philip kaya magisa akong pumasok. Nakakapanibago dahil sinanay ko nanaman ang sarili ko na andyan sya sa tabi ko. Pagpasok sa school ay nakita ko nga si Philip na medyo matamlay at mukhang may sakit. Bagsak ang mata at medyo namumula ang kanyang matangos na ilong. Kaya agad kong nilapitan si James..

            “James, bat pumasok pa si Philip? Dapat nagpahinga nlng xa sa inu.”

            “Jer, di ko nga din alam ee. Simula nung umuwi sya nung isang gabi, napansin ko medyo naging matamlay yan.”

            “Huh? Nung isang gabi pa? Bakit? May problema ba?”

            “Kung alam ko lang din sana, sasabihin ko sayo. Pero baka napagod lang yan sa training. Pasensya na, wala talaga akong alam.”

            “Ganun ba.. Sige, salamat..”

            At simula noon, ay parang “iniwasan” na ko ni Philip. Hindi ko alam kung ano ba talagang rason. Sa twing nilalapitan ko namann sya, sasabihin nya ay okay lang sya o kaya naman ay busy lang kasi sa mga projects. Alam kong may mali, pero di ko alam kung ano. Nasasaktan ako paunti unti. Ngayon pa.. Ngayon pa na mahal ko na din sya at unti unti ng naayos samin ang lahat.

            Lumipas ang isang bwan at walang nagbago. Iniiwasan nya pa din ako. Apektado talaga ko, hindi naman ako makapagreklamo dahil di ko sure kng may problema ba talaga kasi minsan, pinapansin nya ko kahit papano. Sya ba o ako ang may problema? Hinahanap hanap ko lang ba sya talaga o umiiwas na talaga sya? Hindi ko na alam.

            Isang araw pagtapos ng training ay wala na talaga akong gana. Kahit si Jenny ay nagaalala na rin sakin. Hindi nya rin kasi alam kung ano nga ba nangyayari dahil sinasabi sakanya ni Philip na di naman daw galit sakin si Philip. Na hanggang ngaun, mahal na mahal pa rind aw ako nito. Pero ano bang problema? Hindi ko nlng napansin na napapaluha pala ko habang nagttraining. Na sya namang napansin ni Mingming. Kaya after ng training ay kinausap nya ko sa school grounds bago umuwi.

            “May problema ba?”

            “Ming.. alam ko hindi ikaw ang dapat sinasabihan ko nito.. Pero.. alam mo ba yung pakiramdam na nasa harap mo na pero di mo pa maabot?”, luha luha kong sinabi.

            “Gusto mo sagutin ko talaga yan….?Alam ko…. Alam na alam ko.”, malungkot nyang sinabi habang nakatitig sakin.

            Naintindihan ko ang ibig nyang sabihin. Kasi nasa harap ko na sya, pero di ko sya masagot sagot. Alam ko na nararamdaman din nya ang nararamdaman ko. Hays, napaka komplikado ng sitwasyon ko. Kung noon, iniisip ko na masarap sa pakiramdam na dalawa silang nagmamahal sakin, pero masakit din pla. Dahil si Ming, minamahal ako. Pero ako.. ako…… si Philip ang mahal ko…

            “I’m sorry Ming.. Kung di ko masuklian ang pagmamahal mo..”, nagsimula na kong umiyak..

            “Huwag kang magsorry.. Hindi naman ako sumusuko ee.. Ipaglalaban kita.. Kahit maging gaano kahirap at kasakit pa to para sakin..”, luha luha na rin sya. Pero halatang pinipigilan nya ito.

            Nagiiyak lang ako dahil di ko alam na masasaktan nanaman ako ng dahil kay Philip. Though this time, di ko na talaga alam at clueless na talaga ko sa inaasal ni Philip. Dati kasi, may idea na ako kahit papano, pero ngayon? Wala…. Walang wala……

            “Asan na ung panyong nakita mo sa tabi mo sa gym?”, biglang tanong ni Ming na syang kinagulat ko.

            “Pano mo nalaman ang tungkol sa panyo?!”, mula sa pagkaiyak ay alerto kong tinanong sakanya dahil sa pagkabigla.

            “I was there nung umiiyak ka nun sa gym. Kausap ko ang P.E head nun sa gym discussing about the budget for our squad. Nang makita kitang umiiyak. Kaya I sneaked papunta sa likod mo at nilagay ang panyo sa tabi mo. Hindi pa kasi ganun kakilala noon at di pa tayo talaga naguusap. Pero ang totoo, noon pa lang, gusto na kita..”

            Nagulat ako sa rebelasyong sinabi ni Ming. Hindi ako makapaniwala na ang taong hinahanap ko na nagbigay ng panyong nagcocomfort sakin all this time is nasa harap ko na pala. Hindi ko man lang nakita na andyan na pala sya sa harap ko noon pa. Bakit ko nga ba isinasantabi ang pagmamahal nya? Bat hindi ko nga kaya subukan buksan ang puso ko para sakanya? Nagawa ko naman kay Art nun diba? At eto, kitang kita naman ang efforts nya. Kahit pa harap harapan ko syang sinasaktan ay patuloy pa rin syang nagtyatyaga sakin at minamahal pa rin nya ako.

            “You mean.. Sayo galing tong panyong to?”, naluluha ko nnmng sinabi.

            Lumapit sya sa akin at kinuha ang mga kamay ko.

            “Oo. Dahil para macomfort pa rin kita kahit man lan dyan sa panyong yan. Gustong gusto kitang lapitan noon kaso baka sabihin mo na masyado akong pakialamero. Pero naglakas loob na rin ako pagtapos nun. Kaya kahit nahihiya pa, ay nagtext ako sayo at nakipagkaibigan.”, pagpapaliwanag nya.

            Nabigla ako sa mga nalaman ko. Kaya pala timing na timing. After ko nakuha ang panyong yun sa tabi ko ay shortly, nagtext sya at nakipagkaibagn na. Bakit ba hindi ko to nakita noon pa? Ni hindi man lang ako nagkaroon ng ideya na sya pala yun. Sya pala ang matagal ng nakakapagbigay comfort sakin all these time.



            After nung gabing yun ay napagdesisyunan kong pagbigyan ang sarili kong tingnan at estimahin sya. Sinubukan kong buksan ang puso ko para sakanya. Though di pa kami, ay alam ko, one of these days, ay dun na rin ang punta namin. Mas naging sweet sya sa akin. Kahit anong pagod nya sa gabi ay sinusundo nya ko sa umaga para ihatid sa school. Mas naging ma effort sya sakin na mas kinakakilig ko naman. Sa uwian naman ay hinihintay nya kami ni Jenny at sabay na kami nagpupunta sa training. Kadalasan ay may dala pa syang meryenda para samin ni Jenny at sabay sabay kami kumain bago pa magtraining. Konting kalabit pa, at for sure, magiging kami na.

            Masaya ang mga nangyayari sa buhay k okay Mingming. Pinapasaya nya ko araw araw, at di sya nauubusan ng pagsurprise sakin na sya naman kinahuhulog at lapit ng loob ko sakanya.

            Tungkol naman kay Philip, oo, may parte pa rin sa loob ko na nasasaktan sa twing nagtatagpo ang mga mata namin. Mas ramdam ko na kasi ang pagiwas nya. Kahit pa hindi na sya ganoon ka busy ay di nya na ko binibigyan ng time. Sa twing kakausapin ko sya, wala naman daw kaming problema. Kahit pa ramdam na ramdam ko na meron. At ang mas masakit pa dun, sa twing tinitingnan ko sya sa kanyang mga mata ay kitang kita ko pa rin ang mga nangungusap nyang mata na pauulit ulit na sinasabi kung gaano nya ko kamahal.. :(

            Wala na kong nagawa kundi tanggapin ang kalagayan naming yun. Siguro, napagod na sya na umasa sakin, pagod na sya maghintay sakin. Mali ba ang ginagawa ko? Hindi ko alam. Gusto ko lang naman siguraduhin sa sarili ko na handa na ulit ako magmahal. Ayoko na magpadalos dalos. Masama ba ang intensyon ko na buohin muna ang sarili ko para maibigay ko sarili ko sakanya ng buong buo? :(  



            Disyembre nanaman at malamig na ang hangin.. Ito rin ang bwan ng birthday ni Philip at ni James at pagtapos naman nun ay pasko na.. At syempre, tulad ng inaasahan, ay nagkaroon ulit ng salo salo para sa kaarawan ng kambal.

             Habang nasa bahay ako at nagbibihis ay di ko maiwasang hindi kabahan. Pupunta lang naman ako sa party, pero sobra ang kaba ko. Hindi ko alam kung papansanin ako ni Philip. Nakakatawa mang isipin, dahil kahit pa konting kembot na lang ay sasagutin ko na si Mingming ay andun pa rin sakin at umaasa na sana si Philip pa rin. Araw araw kong sinasabi sa sarili ko na tanungin lang nya ko ng isa, ay agad agad ko na syang sasagutin. Alam ko masasaktan ko si Ming kung nagkataon. Pero ganun din naman sa huli, isa sa kanila ang masasaktan kapag pumili na talaga ako ng mamahalin. Isang mahirap na desisyon para sakin.

            Sabay kaming pumunta ni Jenny sa bday ni Philip at James. Alam nya kasi na di ako mapakali. Kaya I need her most right now. Sabay kaming bumaba ng taxi at pumasok ng bahay nila Philip. Pagpasok na pagpasok ay nakita namin si James.

            “Uy! Jenny, Jerry, pasok!”

            “Happy birthday James..”, nahihiyang sabi ko sabay abot ng regalo ko.

            “Tol, happy birthday!”, sabi naman ni Jenny at abot din ng regalo nya.

            Nang maabot ni James ay kinapakapa nya to at excited na binuksan,

            “Lintik! Akin na talaga to?! Nako!! Salamat talaga Jerry!”, tuwang tuwa na sabi ni James.

            “Nakakahiya nga kasi hindi naman bago yan.”, nahihiya kong sabi.

            “Nako, isang beses mo lang naman to nagamit diba?! Nako salamat talaga ha. Alam mo ba, dapat aarborin ko na talaga sayo to noon pa ee, kaso nakakahiya naman. Salamat talaga sa sapatos na to. Makakatulong to sa pagtakbo ko!”

            “Mabuti naman nagustuhan mo..”

            “Oo naman noh! Oh teka ayan na pala si Philip eh! Philip! Halika! Andito si Jerry oh!”

            At doon lumingon ako patalikod. Nakita ko syang palapit ng palapit. As usual, ang gwapo pa rin ng kanyang maamong mukha. Habang palapit sya ng palapit ay mas lalo akong kinakabahan hanggang sa tuluyan na syang nasa harap ko. Kailangan ko ng gawin to. Wala na kong paki alam sa kung ano mang kalalabasan ng gagawin ko. I have to do this.

            “Philip……”



Si Philip.

            Naamin ko na kay Jerry ang nararamdaman ko kahit pa sa paraang di ko inaasahan. Maraming nangyari pagkatapos ko sya saluhin ng makita ko syang lasing at umiiyak. Pero ok na rin yun, dahil nasabi ko na ang gusto ko.

            Bumalik ako kinakabukasan at pinagluto sya. Gabi na sya nagising kaya sigurado akong gutom na sya. Sinabi kong babawi ako sakanya at yun talaga ang plano ko. Wala na kong pakialam ngayon. Ngayon pang marami na kong kakompetensya sa puso nya. Hindi na ko dapat magpatumpik tumpik pa.

            Naging maayos ang takbo ng muli naming pagiging pagkakaibigan ni Jerry. Unti unti ko ng naayos ang gap na nasa pagitan naming, unti unti na rin nagkakalapit ang loob namin ulit. Hindi ko na sasayangin to. Ngayon pang alam kong mahal nya rin ako..

            Isang araw ay nagpasya akong yayain si Jerry kumain sa labas pagtapos ng training nya kaya naghintay ulit ako sa bleachers na pinaguupuan ko noon pa. habang naghihintay ay aliw na aliw naman akong pinapanood si Jerry sa pagsasayaw. Nakakaaliw at ang cute nya talaga tingnan kahit kelan.

            Maya maya ay natapos na ang training nila at nag water break muna sila bago mag meeting. Kaya agad akong lumapit kay Jerry at niyaya sya na lumabas. Fortunately, pumayag naman ito. Yes! Ang saya ko!

            Natapos na ang meeting nila at hinintay ko na si Jerry. Pero lumapit ito sakin at tinabi ang gamit nya sa tabi ko. Mag ccr lang daw muna sya at hintayin ko lang daw muna sya dun. Agad naman ako pumayag.

            Habang naghihintay ako ay may di ako inaasahang nangyari. Biglang lumapit sakin ang coach ng Pep at umupo sa tabi ko. Pagkaupo ay may kinuha sya sa bulsa at binuksan ito. Isang singsing, whitegold.

            “Ganda noh?”, sabi ni coach.

            “Oo coach. Maganda.”, simpleng sagot ko.

            “Ang magsusuot nito ay susunod kong magiging lover.”, medyo may pagkasarkastiko nyang sinabi.

            “Ganun po ba coach. Good luck po.”

            “Oo, sisiguraduhin ko magiging akin sya. Sa kahit anong paraan. Di ako papayag na mapunta sya sa iba.”, matigas na sabi nya sakin.

            “Ganun ba.”, simpleng sagot ko pa rin.

            “Oo. At bukas, ibibigay ko na to kay Jerry. Kaya pag nakita mo ng suot nya to. Layuan mo na sya.”, matigas nyang sabi sabay tayo at naglakad palayo.

            Natulala ako sa narinig. Si Jerry? Si Jerry ko? Nako, pano to. Hindi pwede. Alam kong ako ang mahal ni Jerry, hindi nya susuotin yun. Kilala ko si Jerry. Pero kinakabahan ako, pano kung tanggapin nga ni Jerry yun? Paano ako?

            Nasa ganun akong katayuan ng biglang bumalik si Jerry.

            “Oh, tara na?”, nakangiti nyang sinabi sakin.

            At umalis na nga kami.

            Hindi ko alam kung san kami pupunta. Gusto kong maimpress sya sa pupuntahan naming at di nya ko makakalimutan. Gusto ko wag nya ko kalimutan para di nya tanggapin ang singsing na yun. Whitegold pa man din yun. Paano yan? Wala akong malaking halaga. At sa fastfood ko lang sya kayang pakainin? Nakatingin lang ako kay Jerry. Natatakot ako na baka ito na ang huling labas namin.

            Naisipan ko na sa Mcdo kami kumain. Kahit pa hindi ito first class restaurant ay marami namang alaala sa amin ni Jerry dito. Nakakalungkot kung iisipin dahil dito din kami unang kumain at nagusap. At mukhang dito na rin ang huli. :( Hindi ko kaya.. Hindi ko kakayanin :(

            Naging napakaemotional para sa akin n gaming paguusap. Sinabi ko sakanya na namis ko ang pagkain naming sa Mcdo, ang magkasama kaming dalawa kahit di kami masyado naguusap. Gusto kong umiyak sa harap nya. Gusto ko sabihin na wag nya tanggapin ang singsing. Pero gusto ko gawin nya yun ng kusa. Ayoko ng dahil pinigilan ko lang sya. Dahil alam kong mali yun.

            Niyaya ko sya na maglakad pauwi. Natawa sya dahil akala nya ay nagbibiro ako. Pero napapayag ko din sya. Ako ang nagbitbit ng gamit nya. Hindi ko na maiwasan ang pagkabilasa hanggang sa makarating sakanila. Napansin nya ito kaya nagsalita na ako.

“Jerry…”, halos mangiyak ngiyak kong sambit sa pangalan nya.

            “Hmmmm?”

            “Sana bigyan mo pa ko ng panahon. Please. Patutunayan ko sayong mahal kita.”, tiningnan ko sya ng buong pagsusumamo. Sana maintindihan nya ang ibig kong ipabatid. Yun lang ang nasabi ko. Nakita ko syang ngumiti at tumungo. Medyo gumaan ang loob ko.

            Kinabukasan ay sinundo ko si Jerry tulad ng nakagawian. Buong araw akong di mapakali dahil pagtapos ng training daw ibibigay ni Coach ang singsing kay Jerry. At pagsinuot to ni Jerry, ibig sabihin ay tinatanggap na nya ang pagmamahal ni Coach sakanya.

            Nagdaan ang maghapon ng di ako mapakali. Isip ako ng isip sa mga mangyayari. Only God knows how much I prayed na sana di nya tanggapin ang singsing na yun. Lahat na ata ng santo at pontio pilato ay natawag ko na.

            Dumating ang gabi at di ako makatulog. Iniisip ko na nasa isang restaurant si coach at si Jerry ko. Tinanggap nya kaya ang singsing? Shit… Sana huwag.. Please.. Huwag sana..

            Kinabukasan ay maaga akong nagayos pero di pa rin ako umaalis ng bahay. Kinakabahan ako sa aabutan ko pagdating kaila Jerry. Hanggang sa pag alis ko at makarating ako malapit kaila Jerry ay nagdadasal pa rin ako na sana di nya suot ang singsing na yun.

            Pagkarating ko kaila Jerry ay di ako maka katok sa gate nila. Pero kailangan na dahil baka malate na kami kaya naglakas loob ako na kumatok. Maya maya ay binuksan nya na ang pinto.

            Pagkabukas na pagkabukas nya ng pinto ay gusto kong manlumo. Gusto ko biglang maglaho. Gusto kong umiyak dahil parang tinarak ang puso ko ng sabay sabay at paulit ulit. Una kong napansin ay ang singsing sa kamay nya.

            Hindi na ko nagsalita simula noon. Natalo na ako. Tinanggap nya na ang pagmamahal nung coach na yun. Kailangan wag ko ipahalata sa kanya. Kahit pa dinudurog na ko sa sakit. :(

              Napansin ata ni Jerry ang pagiging apektado at tahimik ko kaya din a din ito nakatiis at tinanong ako.

“Philip, are you ok?”

            “Yeah.. I’ll be ok..”, kahit pa hindi tlga ako ok.

            “You’ll be ok? Bakit? May prob ba?”

            “Hah.. Wala. Don’t mind me. Im fine.”, pinilt kong ngumiti kahit pa naiiyak na ko.

            Sabay kinuha ko ang kanang kamay nya.

            “Wow. Bagong singsing! Ganda ha! Nice ring..”

            “Ah, oo. Kahapon lang. Ganda noh?”, nakangiti nya pang sinabi.

            “Oo nga ang ganda..”, malungkot kong sagot.

            “Are you sure na ok ka lang?”, pag aalala nyang tanong.

            “Yeah, Im good. Wag ka magalala.”, kahit pa gusto kong sabihing hindi.. Im not anywhere near OK……. :(

            Simula noon ay sinubukan ko ng umiwas, but this time for good na.. Dati umiwas ako dahil AKALA ko wala na kong pag asa. Pero ngayon, SIGURADO na ko dahil tinanggap nya na ang pagmamahal ni coach. Kaya wala na rin saysay pa para ipaglaban ko pa sya. Kahit pa mahal na mahal ko pa rin sya..

            Hindi ko na rin sya hinintay sa training nya pagtapos, hindi ko na sya pinanood dahil ayoko pang saktan ang sarili ko. Pagtapos ng training ko ay dumirecho na kong umuwi. Nakita ko ang mga text nya at tawag ngunit mas pinili ko na lang tong dedmahin. Maya maya ay tumawag nanaman sya. Gustong gusto ko na tlga sagutin. Gusto ko marinig ang boses nya kahit pa para sa wala na. Tumawag xa uli pero di ko pa rin sinagot. Hanggang sa tumawag ulit sya. Hindi na ko nakatiis kaya kahit naiiyak ay sinagot ko na ito.

            “Hello Philip?”, agad na tanong nya pagkasagot.

            “Oh.. Napatawag ka..”, naiiyak at nanghihina kong sagot..

            “Hah. Ah, eh.. Ok ka lang ba? Di kasi kita nakita buong araw..”, halata ang pagalala sa boses nya. Pero natameme ako dahil umiiyak na kong tuluyan.

            “Sniff..”, SHIT! Sana di nya narinig.

            “Teka, Philip, umiiyak ka ba?”, nagaalalang tanong nya.

            “Huh.. Ah hindi.. Sinisipon lan ako..”, pilit na pagtatanggi kahit pa daloy na ng daloy ang mga luha ko.

            “Ah.. sigurado ka?”

            “Oo jer.. Pasensya na din di kita nasamahan ngayong araw na to. Masama kasi pakiramdam ko.. Baka di din muna kita masundo bukas. Sige, tutulog na muna ako ha.”

            “Huh.. Ganun ba.. Sige.. Pahinga ka mabuti ha…”

            “Salamat”

            At pagbaba ng telepono ay nagiiyak na ko ng tuluyan. Mas pinahirapan ko lang ang sarili ko. Kaya eto ako ngayon, iyak nanaman ng iyak. Pilit tinatanggi sa sarili na nawala na si Jerry at ang pagasa kong maging akin sya.

            Nagdaan ang mga araw, linggo, hanggang sa dumating ang kaarawan naming ng kambal ko ay nagluluksa pa rin ako. Masakit pa rin sakin ang lahat. Hindi pa rin matanggap ng utak ko na wala na talaga kaming pag asa ni Jerry.

             “Philip! Halika! Andito si Jerry oh!”, pagtawag sakin ng kambal kong si James.

            Dahan dahan akong lumapit at nakita kong nakatingin sakin si Jerry. Hanggang napatigil ako sa harap nya.

            “Happy birthday Philip…”, bati nya sakin.

            “Salamat. Pasok ka.”, sabay talikod at naglakad palayo.

            “Philip, sandali.”, narinig kong sabi ni Jenny. Pero nagkunwari akong di ko narinig at nagdire direcho sa paglakad.

            Pero nagulat ako ng bigla may humawak sa kamay ko at pinigilan ako.

            “Pwede bang makipagusap sandali?”, nahihiyang sabi ni Jerry. Sabay alis ni Jenny.

            “Ano ba yun?”, matigas na tanong ko.

            Ang sumunod kong narinig ay syang nagpabilis ng tibok ng puso ko….




            “Philip.. Can we pretend that I’m yours….? Even just for tonight….?”

http://www.facebook.com/notes/minahal-ni-bestfriend/minahal-ni-bestfriend-book-1-chapter-21/493110950701526

Help Us To Maintain Our Site

Trending Stories

 
PageRank Checker Follow on Bloglovin Follow on Bloglovin Community & Groups - Top Blogs Philippines All Writing Sites Proudly Pinoy!

DISCLAIMER: Asian Bear Men is absolutely legal and contain embedded videos only from the other streaming sites on the Internet such as (Vidxden, Vidbux, Youtube, Putlocker, Nowvideo, etc..). WE DO NOT HOST OR UPLOAD any video files here. Pinoy Male Discreet is not responsible for the accuracy, compliance, copyright, legality, decency, or any other aspect of the content of other linked sites. All the stories were submitted here are made by individuals who shared the same experiences. Some of the stories posted on this site are fictional and some are based on real life experiences. We don’t own any of this stories, photos and videos that are posted on this site. This is intended for entertainment purpose only. If you have any legal issues please contact appropriate media file owners / hosters. If you believe your copyrighted content is showing on this site, please take your DMCA take down notice" directly to the video websites that are hosting your files.

Founded September 12, 2012 : Asian Bear Men
Copyright 2013 Asian Bear Men - All Rights Reserved
[Valid Atom 1.0] Protected by Copyscape Plagiarism Scanner DMCA.com
Site Maintained by Khalel | Winson
Proudly powered by Blogger